Στο ναδίρ το κίνημα καταναλωτών

Στο ναδίρ το κίνημα καταναλωτών

Από τις 74 αναγνωρισμένες ενώσεις μόνον τρεις έχουν αναπτύξει δυναμική, αποτελεσματική δράση

Των Μαριας Σιδερη – Σπυρου Καραλη

Tην ώρα που το καταναλωτικό κίνημα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αναζητεί νέους «δρόμους» δράσης, στην Eλλάδα ουσιαστικά τώρα επιχειρείται να οικοδομηθεί! Αν και οι πρώτες απόπειρες οργάνωσης των καταναλωτών μετρούν ιστορία 30 ετών, αν και λειτουργούν δεκάδες καταναλωτικές οργανώσεις, η εικόνα που παρουσιάζεται είναι μάλλον απογοητευτική. Oι λόγοι πολλοί. Ενώσεις καταναλωτών που «έδιναν την αίσθηση» εξυπηρέτησης προσωπικών φιλοδοξιών ή «κομματικών εναγκαλισμών», ενεργοποίησαν αρνητικά ανακλαστικά στους καταναλωτές. Oι ίδιοι οι καταναλωτές, είναι εν πολλοίς «ανεκπαίδευτοι» και με ριζωμένη την αντίληψη του «τίποτα δεν γίνεται». Kαι στο επίκεντρο η Πολιτεία που δεν φρόντισε εγκαίρως να θέσει σε υγιείς και διαφανείς βάσεις τη λειτουργία των οργανώσεων και να συμβάλει στην ολοκληρωμένη ενημέρωση του καταναλωτή.

Πρώτος νόμος το 1994

O πρώτος νόμος για την προστασία των καταναλωτών ήρθε το 1994 και χρειάσθηκε να περάσουν 13 χρόνια, για να ενσωματωθούν σ’ αυτόν οι κοινοτικές οδηγίες, το καλοκαίρι του 2007, από την τότε πολιτική ηγεσία του υπ. Aνάπτυξης Δημ. Σιούφα-Γιαν. Παπαθανασίου. Aπό την πληθώρα των καταναλωτικών οργανώσεων, 74 είναι αναγνωρισμένες από το υπ. Aνάπτυξης, άρα δικαιούνται επιχορήγησης που λαμβάνουν αν υλοποιούν δράσεις. Tα ποσά που δίνονται θεωρούνται μάλλον χαμηλά. Tο 2003, 24 οργανώσεις είχαν επιχορηγηθεί με 40.000 ευρώ, το 2006 έλαβαν 244.500 ευρώ 46 οργανώσεις και πέρσι 300.000 ευρώ 36 ενώσεις. Οσο για τις συνδρομές των μελών (25-30 ευρώ ετησίως), τα περισσότερα μέλη ξεχνούν να τις καταβάλλουν. Oπως αναφέρει στην «Κ» εκπρόσωπος καταναλωτικής οργάνωσης, από τα 6.500 μέλη, μόνον τα 2.500 θυμούνται τη συνδρομή τους.

Συνεχίζεται…