Είμαστε κορόιδα!

Επισκέπτης του site μου εστειλε τη παρακάτω επιστολή:

Είμαστε κορόιδα!

Μέσα στη κρίση και στα σενάρια πτωχεύουμε δεν πτωχεύουμε, κάποιοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας και κερδοσκοπούν αισχρά!

Δεν μιλάω για μονάδες spread των ελληνικών 10ετών ομολόγων, αλλά για την καθημερινότητα μας!

Πρόσφατα πήγα να αγοράσω ένα επιπλάκι από την πολυεθνική IKEA. Είχα αγοράσει ήδη ένα πριν κανα χρόνο και πήγα να αγοράσω και ένα δεύτερο. Θυμόμουν ότι το είχα αγοράσει 49 ευρώ. Όταν πήγα να πάρω το δεύτερο η τιμή του ήταν 79 ευρώ!

Δηλαδή 61% ακριβότερα!

Τρελάθηκα! Δεν ήταν τα 30 ευρώ που με τρέλαναν αλλά αυτό το 61%!
Σκέφτηκα μεσα σε περίοδο παγκόσμιας κρίσης αυτοί ανεβάζουν τις τιμές τους; Περίεργο!
Μπήκα λοιπόν στα sites της IKEA σε όλη την ευρώπη και τι διαπίστωσα;
Οι τιμές ναι μεν αυξήθηκαν…. ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Δεν φτάνει που έχουμε από τους ποιο χαμηλούς μισθούς στην Ευρώπη, έχουμε και τις πολυεθνικές (και όχι μόνο) να μας δουλεύουν…

Λοιπόν για να μην λέτε ότι σας λέω χαζομάρες, έκανα μια μικρή δειγματοληπτική έρευνα σε προιοντα μαζικής κατάνάλωσης της εν λόγω εταιρείας:

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Τραπεζάκι LACK (200.114.13)

http://www.ikea.com/PIAimages/57544_PE163126_S2.jpg
Ελλάδα: Άσπρο: 9,95 Καρυδιά/Σημύδα: 15,00 (καταλογος 2010 σελ. 66)
Γαλλία : Όλα 4,95 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Ιταλία: 7.99 (Σε μας από 25% – 50% ακριβότερα!)
Ιρλανδία: Άσπρο: 5,99 Καρυδιά/Σημύδα: 8,99 (Σε μας από 66% ακριβότερα!)
Ισπανία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Πορτογαλία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% – 300% ακριβότερα!)
Γερμανία: Άσπρο 7,99 Καρυδιά/Σημύδα: 9,99 (Σε μας από 25% – 50% ακριβότερα!)

Καναπές διθέσιος KLIPPAN (180χ88) κάλυμμα Lappmon
http://www.ikea.com/PIAimages/0092326_PE228635_S2.JPG
Ελλάδα : 235,00 (καταλογος 2010 σελ. 18)
Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία : 199,00 (Σε μας 18% ακριβότερα)
Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία : 189,00 (Σε μας 24% ακριβότερα)


Επιπλο Τηλεόρασης Mavas

http://www.ikea.com/PIAimages/0092984_PE229814_S2.JPG
Ελλάδα : 79,00 (καταλογος 2010 σελ. 75)

Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία : 69,00-69.90 (Σε μας 14% ακριβότερα)
Ιρλανδία: 59,00 (Σε μας 33% ακριβότερα)

Ραφιέρα EXPEDIT 59×39 Λευκή

http://www.ikea.com/PIAimages/0086572_PE215405_S2..JPG
Ελλάδα : 45,00 (καταλογος 2010 σελ. 81)

Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία: 19,95 (Σε μας 225% ακριβότερα!)

Συρταριέρα MALM (300.539.21)

http://www.ikea.com/PIAimages/22499_PE107374_S2.jpg
Ελλάδα: 79,00 (καταλογος 2010 σελ. 157)

Γαλλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία : 59,00 (Σε μας 33% ακριβότερα!)

Όλες οι τιμές που σας παραθέτω έχουν και τα αντίστοιχα links στα sites των άλλων χωρών για να μην πείτε ότι είμαι υπερβολικός!

Και θέτω τα εξής ερωτήματα:

1. Είναι προφανές ότι υπάρχουν διαφορετικοί τιμοκατάλογοι και εμείς είμαστε στον πιο ακριβό τουλάχιστον για την ευρώπη γιατί; Μήπως γιατί έχουμε τα υψηλότερα εισοδήματα; Μήπως μας περισσεύουν; Γιατί οι τιμές που αγοράζουμε είναι ίδιες με αυτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ναι εκεί το τραπεζάκι κάνει 49ΑΕΔ = 9,5 ευρώ αν και λίγο φτηνότερο) μιας από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο; (Στην Αμερική κάνει 7,99$ = 5,65 ευρώ – είναι φτωχοί αυτοί…)

2. Τι τους κάνει να πιστεύουν ότι είμαστε τόσο κορόιδα, ώστε να μας πουλάνε τα ίδια πράγματα 2 και 3 φορές ακριβότερα; Νομίζουν ότι πουλάνε χάντρες στους ιθαγενείς;

3. Τι μπορούμε να κάνουμε ως καταναλωτές; Μπορούμε να σταματήσουμε να ψωνίζουμε από δαύτους κανά τρίμηνο να “στρώσουν χαρακτήρα”; Μπορούμε να τους στείλουμε καμιά 1.000xxx emails διαμαρτυρίας; Να γράψουμε ένα email και να το στείλουμε σε όλους τους γνωστούς μας, απλά για να μάθουν τι θα πει σας “πουλάμε ακόμα φτηνότερα”;

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα μου την δίνει αφάνταστα να με περνάνε για κορόιδο, αλλά όλα με περνάνε για ΤΟΟΟΟΣΟ κοροίδο δεν ξέρω καν πως να αντιδράσω!

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΤΩΡΑ!!!!!!

Τo χρηματιστήριο των τιμών στις παραλίες

Πιο προσιτές σε Κρήτη, Ρόδο και Κέρκυρα- Βαθιά το χέρι στην τσέπη για Μύκονο- Σαντορίνη – Οικονομία σε λιγότερο δημοφιλείς προορισμούς
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4530693&ct=1

Διακοπές τριών ταχυτήτων  προσφέρουν φέτος τα ελληνικά  νησιά. Παραδοσιακές «δυνάμεις»  όπως Μύκονος και Σαντορίνη  παραμένουν ο προορισμός  για όσους δεν έχουν  πρόβλημα να βάλουν βαθιά το χέρι  στην τσέπη, ακόμη και για έναν  παγωμένο καφέ.
Την ίδια στιγμή, τα αγαπημένα νησιά των ξένων τουριστών, όπως Κρήτη, Ρόδος και Κέρκυρα φαίνεται να αποτελούν οικονομικότερη λύση. Όσοι, τέλος, επιλέξουν λιγότερο δημοφιλείς προορισμούς, όχι μόνο θα απολαύσουν τις διακοπές τους αλλά θα κάνουν και οικονομία.
«ΤΑΝΕΑ» απευθύνθηκαν σε Έλληνες και ξένους τουρίστες και ζήτησαν τη γνώμη τους για το κόστος των φετινών διακοπών τους.
Η 18χρονη Αμαλία Κοψαχείλη ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Επέλεξε να περάσει δέκα ημέρες στη Μυτιλήνη και σημειώνει: «Είναι ένα πολύ ωραίο νησί και διατηρεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα το κόστος για φαγητό, ποτό και διαμονή». Προσθέτει δε: «Επειδή είχα ξαναπάει πέρυσι, μπορώ να πω ότι οι τιμές τους έχουν παγώσει και είναι ίδιες με τις προηγούμενες χρονιές.
Αν κάποιος έχει σκοπό να πάει διακοπές και να ξοδέψει πολλά χρήματα, δεν θα του συνιστούσα να έχει στο μυαλό του ως προορισμό τη Μυτιλήνη, γιατί σίγουρα τα χρήματα θα του μείνουν».
Είναι χαρακτηριστικό ότι για έναν καφέ στη Μυτιλήνη θα δώσει κάποιος 2,50 με 3 ευρώ, όταν στην κοσμοπολίτικη Μύκονο θα κληθεί να πληρώσει 5 ακόμη κι αν τον πιει στην παραλία. Στη βραδινή έξοδο δε, το ποτό σε ένα μπαρ φτάνει τα 5 ευρώ, όταν ο επισκέπτης της Μυκόνου θα δώσει τα διπλάσια.

Τσιμπημένο το… παραπάνω

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στην Κέρκυρα. Το κόστος του καφέ κυμαίνεται στα 2,50 με 3 ευρώ, ενώ λογικές χαρακτηρίζουν τις τιμές οι επισκέπτες και για ένα γεύμα αφού μια χωριάτικη στοιχίζει γύρω στα 4 ευρώ και μια μπριζόλα 6 με 7 ευρώ.
Ωστόσο, για όποιον θέλει να πιει ένα ποτηράκι παραπάνω οι τιμές είναι πιο τσιμπημένες και θα πρέπει να δώσει 7 με 8 ευρώ. Η δίδυμη αδερφή της Αμαλίας, η Μαρία, προτίμησε για τις διακοπές της φέτος το νησί των Φαιάκων.
Είναι η τρίτη χρονιά που το επισκέπτεται και όπως λέει δεν μετανιώνει αφού: «Αν και είναι ένα από τα πιο γνωστά νησιά στην Ελλάδα, η Κέρκυρα παραμένει οικονομικά προσιτή.
Προσφέρει στους επισκέπτες της τα πάντα χωρίς να χρειαστεί να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και ακριβά μαγαζιά. Ωστόσο συγκριτικά με προηγούμενες χρονιές δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές».

Λογικό κόστος

Σύμφωνα με τον κ. Σωτήρη Σωτηρίου, ιδιοκτήτη καφετέριας στη Ρόδο, δεν είναι τυχαίο που τα μεγάλα νησιά διατηρούν σε σχετικά οικονομικά επίπεδα το κόστος διαμονής και διασκέδασης: «Κρατάμε τις τιμές σε λογικά επίπεδα γιατί δεν θέλουμε να στερήσουμε από τον Έλληνα και τον ξένο πελάτη την απόλαυση ενός καφέ». Λογικό χαρακτηρίζουν οι ξένοι επισκέπτες το κόστος των διακοπών και στη Μεγαλόνησο.

Στην πλειονότητά τους, οι ξένοι που επισκέπτονται τα Χανιά προέρχονται από τη Δανία. Ο κ. Μads Rosentoft έχει επισκεφθεί τέσσερις φορές την Κρήτη, δύο φορές τα Χανιά και από μία Ρέθυμνο και Άγιο Νικόλαο. Υπεύθυνος της δημοφιλούς ιστοσελίδας www. camping.dk, μία από τις πιο σημαντικές σε θέματα κάμπινγκ, γνωρίζει τις τιμές που είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν οι συμπατριώτες του που επιλέγουν για διακοπές τους Κρήτη, Τουρκία, Βουλγαρία, Ιταλία και Ισπανία.

Όπως δηλώνει στα «ΝΕΑ», «δεν είστε ακριβοί αλλά δεν είστε και φθηνοί». Και συμπληρώνει: «Ταξιδεύω μόνος και με 15-25 ευρώ μπορώ να φάω καλά σε μια ταβέρνα εδώ στα Χανιά. Η Κοπεγχάγη όπου ζω είναι μία από τις πιο ακριβές πόλεις της Ευρώπης, έτσι οι τιμές που βρίσκω εδώ μου φαίνονται σχετικά καλές». Ωστόσο, όταν κάνει τη σύγκριση με την Τουρκία, την οποία επισκέφθηκε πέρυσι, επισημαίνει: «Στον Μαρμαρά οι τιμές ήταν πολύ πιο χαμηλές απ΄ ό,τι στην Ελλάδα, η ποιότη τα όμως δεν ήταν καλή». Έκπληξη στην Ύδρα
Βέβαια υπάρχουν και τα νησιά που δεν εντάσσονται σε κατηγορία. Ο Μανώλης Σουρανάκης έκανε φέτος διακοπές στην Ύδρα και παρά το γεγονός ότι πέρασε καλά, θεωρεί πως αποδείχθηκε ένας ακριβός προορισμός. «Αν και μικρό νησί, σίγουρα δεν απευθύνεται σε άτομα και οικογένειες μεσαίου, πόσω μάλλον χαμηλού, εισοδήματος Τα πάντα στο νησί κυμαίνονται σε αρκετά υψηλά επίπεδα, ειδικά για την εποχή που ζούμε». Με εξαίρεση τον καφέ που κοστίζει από 2,50 μέχρι 4 ευρώ οι τιμές φαγητού και ποτού στο νησί του Αργοσαρωνικού θυμίζουν Μύκονο και Σαντορίνη, αφού για μια χωριάτικη σαλάτα κάποιος θα πρέπει να πληρώσει μέχρι και 9 ευρώ ενώ για ένα ποτό επίσης 9 ευρώ.

«Αυτορρύθμιση» της κρίσης και του χάους

«Αυτορρύθμιση» της κρίσης και του χάους

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

Εξοργιστική η απουσία του κράτους στο εξής απαράδεκτο. Η κρίση «παγώνει» την αγορά, οι τιμές δεν πέφτουν και η αισχροκέρδεια, που εκτινάσσει μαζί με μεσάζοντες και καρτέλ τις τιμές, καλά κρατεί.

Κι ενώ οι ειδικοί λένε ότι η μείωση των τιμών είναι η πιο ορθή «άμυνα» στην κρίση, πολλοί επιμένουν να τις διατηρούν υψηλά ή και περαιτέρω να τις αυξάνουν. Σε τουρισμό και οικοδομή, σοβεί αδικαιολόγητη ακρίβεια. Οι ξενοδόχοι δεν θέλουν να κατεβάσουν τις τιμές «για να μην πέσει η ποιότητα». Ισως, όσον αφορά τους Ελληνες τουρίστες. Διότι για τους ξένους τις μειώνουν πιεζόμενοι από τους πράκτορες (από τους Ρώσους στη Χαλκιδική, από τους Βρετανούς στα Δωδεκάνησα…) υπολογίζοντας ν’ «ανακάμψουν» με τους ντόπιους. Οι κατασκευαστές κατοικιών, από την άλλη, έχοντας απόθεμα τα παλαιά μεγάλα κέρδη, αναμένουν να καμφθεί η… αντίσταση των αγοραστών. Οι αγοραπωλησίες ακινήτων μειώθηκαν κατά 33,5%, αλλά οι τιμές στην Αττική έπεσαν μόνο κατά 1,4% στο πρώτο τρίμηνο του 2009, σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος. Οσο για τους βενζινοπώλες, συστηματικά κερδοσκοπούν. Ενώ η τιμή του πετρελαίου έπεσε (κατά 45 δολάρια περίπου) και το ευρώ ανέβηκε έναντι του δολάριου (κατά τους ειδικούς η τιμή της βενζίνης δεν θα έπρεπε να ξεπερνά τα 0,75 ευρώ το λίτρο), εκείνη μένει ακατέβατη, και φουσκώνει κατά βούληση στα τριήμερα και τη νύχτα.

Οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων ανακοίνωσαν αυξήσεις μέχρι και 80% από του χρόνου. Αυξήσεις σημειώθηκαν, σύμφωνα με την ΕΣΥΕ, και σε πλήθος άλλες υπηρεσίες (ύδρευση – αποχέτευση 8%, τέλη – διόδια 19%, αστικές συγκοινωνίες 29%, δίδακτρα 5%) και σε είδη (όπως στα διαρκή αγαθά κατά 4,5%). Τα σούπερ μάρκετ παίζουν τα γνωστά παιχνίδια των αυξομειώσεων με χαμένο τον καταναλωτή, ενώ οι εντυπωσιακές κινήσεις ενός κούκου (όπως του κ. Βγενόπουλου στο γάλα) δεν φέρνουν την άνοιξη, απλά αλλοιώνουν τα στοιχεία.

Το πρόβλημα είναι ότι ο καθένας από τους επαγγελματίες επιμένει να αισχροκερδεί εις βάρος των υπολοίπων, περνώντας εύκολα από το ρόλο εκείνου που εξαπατά στο ρόλο του αγανακτισμένου πολίτη που εξαπατάται.

Οσο για την «ανεξήγητη» σταθερότητα στις τιμές, κάθε άλλο παρά ανεξήγητη είναι. Γνωρίζει ο κάθε επαγγελματίας τα «περιθώρια» των μεσαίων εισοδημάτων και υπολογίζοντας και στην παραοικονομία επιδεικνύει ανελαστικότητα, θίγοντας την οικονομία. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των πολυτελών αυτοκινήτων (49% η γενική μείωση στις πωλήσεις αυτοκινήτων τον περασμένο μήνα, 200% η αύξηση των πωλήσεων πολυτελών).

Και η κρίση, κρίση. Οπως λένε οι ειδικοί, η ανάκαμψη θα έρθει από τις δημόσιες επενδύσεις. Κανένα από τα μέχρι στιγμής μέτρα δεν έχει τέτοιο χαρακτήρα. Η διαφθορά, η ασυνέπεια, το τεράστιο έλλειμμα (7,3% του ΑΕΠ), το αβυσσαλέο εσωτερικό χρέος (99,6% του ΑΕΠ – 251,2 δισ. ευρώ), οι δυσθεώρητες υποχρεώσεις σε δανειστές και μετόχους του εξωτερικού (76% του ΑΕΠ) και ο πανικός κάνουν σχεδόν αδύνατη την κατάρτιση σοβαρών «σχεδίων».

Και ευνόητη τη… μη παρέμβαση. Το κράτος, όπως πάντα, προτιμά να διαχειρίζεται πρόχειρα μόνο την «εικόνα» των προβλημάτων και να αφήνει υπογείως το χάος να αυτορρυθμίζεται.
kathimerini

Οι τρύπες του προϋπολογισμού

Κύριε διευθυντά

Η κυβέρνηση ψάχνει να βρει χρήματα για να καλύψει τις τρύπες του προϋπολογισμού. Μετά την αύξηση στα διόδια (37,5%) και στα εισιτήρια (60%) σκέπτεται να βάλει και άλλους φόρους, να αυξήσει και άλλο τις αντικειμενικές αξίες ακινήτων, τον ΦΠΑ, τα τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτων κ.λπ., (από την άλλη αυξάνει τους μισθούς των Δικαστικών, και ίσως και άλλων συνδεδεμένων με αυτούς, κατά 80%) και δεν κάνει τίποτα για την πάταξη ή τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Ενα μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής συντελείται στις ατομικές επιχειρήσεις πώλησης ειδών ένδυσης και υπόδησης. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις αγοράζουν μέρος των εμπορευμάτων τους από βιοτεχνίες χωρίς τιμολόγια και στη συνέχεια το διαθέτουν χωρίς απόδειξη, με τη συνεργασία πολλές φορές και του αγοραστή. Γιατί να ζητήσει ο πελάτης απόδειξη αφού δεν έχει κάποιο συμφέρον;

Γίνεται και γραφικός. Αντίθετα, χωρίς απόδειξη επιτυγχάνει και κάποια έκπτωση. Ισχύει το «τόσο με απόδειξη, τόσο χωρίς απόδειξη». Ετσι, γλιτώνει ο επιχειρηματίας τον ΦΠΑ και παρουσιάζει και μικρότερο τζίρο και κέρδος.

Παλαιότερα, είχε ριχτεί το σλόγκαν «αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη». Δεν έπιασε όμως γιατί δεν είμαστε και τόσο συνειδητοποιημένοι πολίτες και καθιερώθηκε κίνητρο: η έκπτωση από τον φόρο εισοδήματος ενός τμήματος των αγορών. Αργότερα, κάποιοι σοφοί σκέφτηκαν ότι δεν πρέπει να γίνεται η έκπτωση αυτή και την κατήργησαν. Πάλι κάτι δεν πήγε καλά και από το περσινό οικονομικό έτος καθιερώθηκε έκπτωση από τις δαπάνες εστιατορίων, ζαχαροπλαστείων και κομμωτηρίων. Δεν φτάνει όμως αυτό. Δεν γίνεται, κύριοι οικονομολόγοι, τίποτα αν δεν καθιερώσετε έκπτωση φόρου από τις αγορές ειδών ένδυσης – υπόδησης και ηλεκτρικών συσκευών.

Α, μην ξεχάσετε και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια στις παραλίες. Εκεί γίνεται το «Ελα να δεις».

Γιαννης Γεωργιαδης / Χαλάνδρι kathimerini

Αυξήσεις-φωτιά σε δίδακτρα, σχολικά είδη

Έως 55% πάνω σε σχέση με πέρυσι στις πρώτες τάξεις
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Δήμητρα Σκούφου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008

Με αυξήσεις δεκαπλάσιες του πληθωρισμού βρίσκονται αντιμέτωπες χιλιάδες  οικογένειες των οποίων τα παιδιά θα φοιτήσουν σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, λίγες  ημέρες πριν χτυπήσει το κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς.

Παράλληλα αυξήσεις από 5% έως και 10% θα πληρώσουν οι γονείς και για την αγορά σχολικών ειδών τη νέα χρονιά. Οι μεγάλες αυξήσεις των διδάκτρων στις πρώτες τάξεις, που φτάνουν έως και το 55% σε σχέση με πέρυσι, προκαλούν πονοκέφαλο σε περισσότερες από 80.000 οικογένειες. Την ίδια ώρα, 5% υψηλότερη από πέρυσι είναι και η αύξηση που προέκυψε από τον μαθηματικό τύπο για τις ενδιάμεσες τάξεις όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Σε αυτές θα έρθουν να προστεθούν οι ανατιμήσεις στα σχολικά, κάνοντας ακριβότερο τον φετινό Σεπτέμβριο για τους γονείς.

Οι μεγαλύτερες της τριετίας

Οι φετινές αυξήσεις στα δίδακτρα είναι από τις μεγαλύτερες της τελευταίας τριετίας, από τότε που απελευθερώθηκαν τα δίδακτρα των πρώτων τάξεων όλων των βαθμίδων των ιδιωτικών σχολείων. Συγκεκριμένα, οι αυξήσεις για την πρώτη τάξη του νηπιαγωγείου φτάνουν έως και 55% στα εκπαιδευτήρια της Αττικής και έως 24,6% στης περιφέρειας. Για την Α΄ Δημοτικού σε σχολεία στην Αττική οι αυξήσεις φτάνουν έως και 46% και στην περιφέρεια έως 34%, ενώ στην Α΄ Γυμνασίου στα ιδιωτικά σχολεία της Αττικής οι αυξήσεις κυμαίνονται στο 26% και στην περιφέρεια στο 28%.

Για παράδειγμα, σε νηπιαγωγείο της Αττικής που πέρυσι τα δίδακτρα ήταν 2.000 ευρώ χωρίς τα μεταφορικά, φέτος το κόστος φτάνει τα 3.100 ευρώ, δηλαδή σημειώνεται αύξηση 55%. Σε δημοτικό σχολείο της Αττικής που πέρυσι τα «πρωτάκια» πλήρωναν 6.500 ευρώ, για τη νέα σχολική χρονιά οι γονείς θα πληρώσουν 7.150 ευρώ (μαζί με τα μεταφορικά), δηλαδή κατά 10% ακριβότερα, ενώ σε άλλο σχολείο η Α΄ Γυμνασίου χωρίς το κόστος των μεταφορικών, από 7.520 ευρώ που ήταν τα δίδακτρα πέρυσι, φέτος το κόστος διαμορφώνεται στα 8.262 ευρώ (αύξηση 9,87%). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Ανάπτυξης για τη νέα σχολική χρονιά, 3 στα 10 ιδιωτικά εκπαιδευτήρια προχώρησαν σε αυξήσεις πάνω από 10%.

Σε νηπιαγωγεία- παιδικούς σταθμούς

Το πρόβλημα των νοικοκυριών μεγεθύνεται ακόμα περισσότερο εξαιτίας της περυσινής απόφασης του υπουργείου Παιδείας για την υποχρεωτική εγγραφή σε νηπιαγωγεία των νηπίων άνω των 5 ετών. Ο πρώτος χρόνος εφαρμογής της έδειξε ότι πολλές ήταν οι οικογένειες που στράφηκαν στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία λόγω των μεγάλων ελλείψεων θέσεων σε δημόσια. Όμως αντιμέτωπες με μεγάλες επιβαρύνσεις θα βρεθούν και οικογένειες των οποίων τα παιδιά πηγαίνουν σε παιδικούς σταθμούς, καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε να βάλει εισοδηματικά κριτήρια για τη φιλοξενία των βρεφών και των νηπίων στους δημόσιους παιδικούς σταθμούς, αναγκάζοντας χιλιάδες οικογένειες να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι, πολλοί εργαζόμενοι γονείς θα αναγκαστούν να πληρώσουν από 3.000 έως και 6.500 ευρώ τον χρόνο, μη έχοντας άλλη λύση.

Στα φροντιστήρια

Τέλος, στα όρια του πληθωρισμού αναμένεται να κινηθούν οι αυξήσεις στα δίδακτρα των φροντιστηρίων το νέο σχολικό έτος. Αυτό εκτιμούν εκπρόσωποι των Εκπαιδευτικών Φροντιστών. Όπως επισημαίνουν, αν και από το 2004 έχει καταργηθεί το πλαφόν και τα δίδακτρα είναι απελευθερωμένα, λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού που υπάρχει στον χώρο και του μεγάλου αριθμού φροντιστηρίων δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για αυξήσεις.
Στα ύψη και τα μεταφορικά

ΦΩΤΙΑ στο κόστος των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων βάζει και η αύξηση των κομίστρων για τη μεταφορά των μαθητών, που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και το 100% σε σχέση με πέρυσι. Φέτος, μάλιστα, ορισμένα εκπαιδευτήρια που τις προηγούμενες χρονιές περιελάμβαναν τα μεταφορικά στο συνολικό ποσό των διδάκτρων, αναγκάστηκαν να διαχωρίσουν τη δαπάνη αυτή ώστε να μη φανεί μεγάλη η αύξηση των διδάκτρων σε σχέση με πέρυσι.

Σε άλλες περιπτώσεις, σχολεία που δεν ζητούσαν χρήματα για τη μεταφορά των μαθητών, φέτος προβλέπουν επιπλέον ποσό για το κόστος αυτό. Για παράδειγμα, σε νηπιαγωγείο της Αττικής το κόστος των μεταφορικών, από 220 ευρώ που ήταν πέρυσι, για τη νέα σχολική χρονιά έχει αυξηθεί στα 575 ευρώ, (αύξηση 161%), ενώ σε άλλα σχολεία που μέχρι πέρυσι οι γονείς δεν πλήρωναν κόμιστρα, φέτος θα κληθούν να καταβάλουν ποσά από 200 έως και 1.000 ευρώ. ΤΑ ΝΕΑ 22-8-08

Τιμές σε ατελείωτο λίμιτ απ

Πριν από έναν μήνα έκανα κράτηση ακτοπλοϊκού εισιτηρίου προς 43 ευρώ. Την επομένη που πήγα να το πάρω μού ζήτησαν 49, επειδή όπως είπαν αυξήθηκε. Το ίδιο έγινε και στην επιστροφή. Το έκλεισα το πρωί και το απόγευμα της ίδιας μέρας είχε «πετάξει» στα 58 ευρώ. Όλο αυτό το διάστημα έχω την αίσθηση ότι μας στοίχειωσε η Σοφοκλέους, που με τόση ευκολία ξεχάσαμε εγκλωβισμένοι στο ηλεκτρονικό τοπίο της Λεωφόρου Καβάλας.

Στη λαϊκή τα κεράσια το πρωί έχουν 5 ευρώ το κιλό και το μεσημέρι 4, ενώ ο μανάβης της γειτονιάς μου τα πουλάει άλλοτε 6 και άλλοτε 7. Τα ίδια σκαμπανεβάσματα και στα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Αυτό που πληρώνεις 50 την ημέρα στις αρχές Ιουλίου, γίνεται 60 στο τέλος του ίδιου μήνα και 80 τον Αύγουστο.

Η ακρίβεια δεν είναι απλώς εμφανής, αλλά καλπάζουσα. Οι λαϊκές, τα σούπερ μάρκετ, τα βενζινάδικα, τα ξενοδοχεία και οι ταβέρνες θυμίζουν Χρηματιστήριο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, με απανωτά λίμιτ απ και τον δείκτη να απογειώνεται. Μόνο που αυτή τη φορά είναι κατά πολύ λιγότεροι οι κερδισμένοι και σχεδόν όλοι μας εγκλωβισμένοι.

Προβλέπω λίαν συντόμως να κάνω τη γνωστή περατζάδα με το καρότσι του σούπερ μάρκετ και να βλέπω τις τιμές στα ράφια να ανανεώνονται κατά το δοκούν. Μέχρι να φθάσω στο ταμείο, οι ντομάτες θα ΄χουν πάρει 50 λεπτά πάνω, τα αγγούρια 20 και τα απορρυπαντικά θα θέλουν μπλοκ επιταγών για να εξοφληθούν. Το ίδιο βλέπω μάλιστα να συμβαίνει σύντομα και με τη βενζίνη, και ας έπεσε η τιμή του πετρελαίου στη διεθνή αγορά. Σκέφτομαι με φρίκη τη στιγμή που θα λέω στον βενζινά: «20 λίτρα αμόλυβδη για το Φολκβάγκεν μου» κι εκείνος θα μου απαντάει: «Δεν λέω, καλή η προσφορά σας, αφήστε με να το σκεφτώ!» ΤΑ ΝΕΑ

Τριπλό καπέλο σε ιδιοκτήτες Ι.Χ.

Αυξήσεις σε ασφάλιστρα, τέλη κυκλοφορίας και βενζίνη
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Φιντικάκης

Τρία χαράτσια έρχονται για τους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων, κάνοντας ακόμη πιο ακριβή τη χρήση των Ι.Χ.

Φωτιά στο κόστος του αυτοκινήτου αναμένεται να βάλουν, αρχής γενομένης από το φθινόπωρο, οι μεγάλες αυξήσεις στα ασφάλιστρα που ετοιμάζουν οι ασφαλιστικές εταιρείες, αλλά και δύο φορο-χαράτσια που επεξεργάζεται η κυβέρνηση με αυξήσεις στα τέλη κυκλοφορίας και στους φόρους των καυσίμων.
Τα τρία νέα αυτά καπέλα θα κάνουν ακόμη ακριβότερη τη χρήση του Ι.Χ. αυτοκινήτου, σε μια περίοδο μάλιστα που οι φορολογούμενοι πληρώνουν πανάκριβα τη χρήση του, λόγω των αυξήσεων στην τιμή της αμόλυβδης.
Παρά το γεγονός αυτό και υπό την πίεση της μεγάλης μαύρης τρύπας των δημοσίων ελλειμμάτων, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει με τον προϋπολογισμό του 2009 σε δύο νέες φορολογικές επιβαρύνσεις για τους κατόχους Ι.Χ., που μαζί με τους ιδιοκτήτες ακινήτων αποτελούν τους μόνιμους και σίγουρους «αιμοδότες» των φορολογικών εσόδων.
Το τρίπτυχο των επιβαρύνσεων θα συμπληρωθεί με γενναίες αυξήσεις στα ασφάλιστρα των αυτοκινήτων που προαναγγέλλουν οι ασφαλιστικές εταιρείες στο όνομα της αύξησης του κόστους των αποζημιώσεων που φέρνει από τον Ιούλιο του επόμενου έτους η νέα κοινοτική οδηγία.
Η έναρξη για τις νέες επιβαρύνσεις θα γίνει από το φθινόπωρο, με αυξήσεις της τάξης του 5% από τις εταιρείες που δεν αναπροσάρμοσαν τα ασφάλιστρά τους κατά το πρώτο επτάμηνο του έτους. Στη συνέχεια, το 2009 τα ασφάλιστρα των Ι.Χ. αυτοκινήτων αναμένεται να αυξηθούν περαιτέρω, έως 15%, στο πλαίσιο πάντα της κάλυψης των επιβαρύνσεων που συνεπάγεται για τις εταιρείες η νέα κοινοτική οδηγία. Αυτό σημαίνει ότι η σωρευτική αύξηση στα ασφάλιστρα αυτοκινήτων στη διετία θα είναι της τάξης του 20%. Μάλιστα ορισμένοι παράγοντες της ασφαλιστικής αγοράς δεν αποκλείουν το γεγονός οι σωρευτικές αυξήσεις ασφαλίστρων να φτάσουν έως και το 50% μέχρι το 2011, οπότε και θα ολοκληρωθεί η σταδιακή εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας.

Παράδειγμα

Σήμερα, ένας οδηγός αυτοκινήτου 1.600 κ.εκ., με έτος κυκλοφο ρίας το 2006 και αξία προ διετίας 18.000 ευρώ (σήμερα έχει μειωθεί στα 15.000), πληρώνει για ένα βασικό πακέτο ασφάλισης 570 ευρώ τον χρόνο. Μέχρι το τέλος του έτους πρόκειται να επιβαρυνθεί με αύξηση 5%, οπότε το κόστος θα φτάσει στα 600 ευρώ, ενώ εντός του 2009 θα επωμιστεί νέα αύξηση 15%, με αποτέλεσμα το ετήσιο ποσό που πληρώνει για ασφάλιστρα αυτοκινήτου να ανέλθει στα 690 ευρώ. Συνολική επιβάρυνση 120 ευρώ στη διετία.

Δεύτερο χαράτσι

Το δεύτερο χαράτσι αφορά τις αυξήσεις κατά 20% των τελών κυκλοφορίας για τα Ι.Χ. αυτοκίνητα, στις οποίες προσανατολίζεται να προχωρήσει το υπουργείο Οικονομικών από τον Νοέμβριο. Για το 2009 εξετάζεται μάλιστα η σύνδεση των τελών κυκλοφορίας με τις εκπομπές ρύπων των αυτοκινήτων, γεγονός που θα φέρει επιβαρύνσεις στα ρυπογόνα οχήματα και τα μεγάλα αυτοκίνητα, τύπου τζιπ.
Το τρίτο «χτύπημα» στα Ι.Χ. θα αφορά την τέταρτη- και τελευταία δόση- των αυξήσεων του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα, στο πλαίσιο της εναρμόνισης με τα ισχύοντα στην Ε.Ε. Στην πράξη, αυτό θα επιβαρύνει τον ΕΦΚ κατά 2,6% ή αύξηση στην τελική τιμή της αμόλυβδης περίπου ένα λεπτό ανά λίτρο. Η αύξηση αυτή δεν αποκλείεται να αποτελέσει, όπως λένε παράγοντες της αγοράς, την αφορμή για κερδοσκοπικές αυξήσεις στην τιμή της βενζίνης από μερίδα του κυκλώματος των καυσίμων. Πρόκειται για ένα επιπλέον κόστος που θα προστεθεί στην ήδη υψηλή τιμή της αμόλυβδης, η οποία κατά τον τελευταίο χρόνο έχει αυξηθεί κατά 22%…

Ασφάλιστρα-φωτιά

Στον τομέα των ασφαλίστρων, εν όψει του πολλαπλασιασμού του κόστους των αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές που θα αρχίσει να εφαρμόζεται σταδιακά στη χώρα μας, αρχής γενομένης από την 1/6/2009, η μία μετά την άλλη οι 63 εν λειτουργία εταιρείες του κλάδου αυτοκινήτου άρχισαν ήδη να αναπροσαρμόζουν τα τιμολόγιά τους. Ορισμένες ασφαλιστικές εταιρείες έχουν ήδη αυξήσει τα ασφάλιστρά τους 4%-5% κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους, ενώ και οι υπόλοιπες αναμένεται να τα αυξήσουν με το ίδιο ποσοστό μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι φετινές αυξήσεις ωστόσο αποτελούν μόνο μια πρόγευση του τι πρόκειται να επακολουθήσει το 2009, το 2010 και το 2011, οπότε και θα ολοκληρωθεί η εφαρμογή της οδηγίας.
Από του χρόνου, όπως λένε οι ίδιοι παράγοντες της αγοράς, αναμένονται νέες αυξήσεις που θα κυμανθούν από 6%-7% (για όσες εταιρείες διαθέτουν ικανά αποθέματα ώστε να καλύψουν τους πελάτες τους) έως και 15% για όλες τις υπόλοιπες.
Δύο σενάρια
Το ύψος των τωρινών και των μελλοντικών αυξήσεων στα ασφάλιστρα θα κριθούν από τα όρια που θα θέσει η Πολιτεία το προσεχές διάστημα ως ελάχιστο ποσό αποζημίωσης για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές, σημειώνει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο κ. Δημήτρης Ζορμπάς, πρόεδρος του Συστήματος Άμεσης Πληρωμής (Φιλικός Διακανονισμός).
Τα σενάρια που εξετάζονται είναι δύο: το πρώτο και επικρατέστερο προβλέπει ότι το όριο αυτό, που σήμερα είναι μάξιμουμ τα 100.000
ευρώ για υλικές ζημιές και τα 500.000 ευρώ για σωματικές βλάβες για το σύνολο των παθόντων ενός ατυχήματος, θα ανέλθει σε έως 500.000 ευρώ για υλικές ζημιές και μέχρι 1 εκατ. ευρώ για καθένα από τα θύματα του ατυχήματος. Σε αυτή την περίπτωση το ανώτατο όριο για σωματικές βλάβες θα αυξηθεί σταδιακά σε 500.000 ευρώ ανά θύμα από 1/6/09, σε 750.000 ευρώ από 1/6/2010 και σε 1 εκατ. ευρώ από 1/6/2011.
Το δεύτερο σενάριο, που άρχισε να εξετάζεται μόλις πρόσφατα από το υπουργείο Οικονομίας, προβλέπει το όριο των 500.000 ευρώ για σωματικές βλάβες να φτάσει στα 5 εκατ. ευρώ όχι ανά θύμα, αλλά ανά ατύχημα. Η οδηγία αφήνει στη διακριτική ευχέρεια της κάθε χώραςμέλους να επιλέξει μία από τα δύο λύσεις. Παράγοντες όμως της ασφαλιστικής αγοράς επισημαίνουν ότι αν επιλεγεί η λύση των 5 εκατ. ευρώ ανά ατύχημα αυξάνονται κατά πολύ τα κεφάλαια που θα πρέπει να συγκεντρώσουν οι εταιρείες για να προσαρμοσθούν με τα νέα όρια.
ΤΑ ΝΕΑ

Οι πληγές του τουρισμού

Οι πληγές του τουρισμού

ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ

Ο Ιούλιος σιγά σιγά φεύγει και ήδη χιλιάδες Ελληνες αφήνουν πίσω τις δουλειές και τις υποχρεώσεις τους και με πλατύ και ενίοτε πονηρό χαμόγελο επιβεβαιώνουν τις κρατήσεις τους και ετοιμάζουν βαλίτσες με προορισμό κάποιο νησί ή θέρετρο της αρεσκείας τους. Ωστόσο, παρ’ όλο που οι παράγοντες της τουριστικής αγοράς κάνουν λόγο για εποχή ισχνών αγελάδων, η «δυναμική» της αισχροκέρδειας, της αρπαχτής και της αυθαιρεσίας δεν σταματά να τρέχει. «Το Βήμα», όπως έχει υποσχεθεί, παρακολουθεί την τουριστική κίνηση και καταγράφει τα προβλήματα δίνοντας τον λόγο στους αναγνώστες. Εδώ και δύο εβδομάδες στη στήλη των Διακοπών οι καταγγελίες φθάνουν σωρηδόν. Εμείς τις δημοσιεύουμε, παραθέτοντας και ένα μίνι ρεπορτάζ για κάθε περίπτωση, αν και όταν αυτό είναι εφικτό.

Παράλογη υπερτίμηση;

«Σίγουρα αυτό που συνέβη σε κάποιον φίλο μου τουρίστα από τη Γερμανία είναι μια παράλογη υπερτίμηση ή, πιο σωστά, αισχροκέρδεια» γράφει στην επιστολή του ο κ. Σπ. Γκάρος, από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας. «Τρόμαξε ο άνθρωπος όταν χρειάστηκε να αγοράσει τους μετρητές της γλυκόζης (Ascensia Contour Bayer των 50 τεμαχίων) που χρησιμοποιεί για να ελέγχει το ζάχαρό του και τους πλήρωσε 11 ευρώ ακριβότερα απ’ ό,τι τους πληρώνει στην πατρίδα του» υποστηρίζει ο κ. Γκάρος, επισημαίνοντας ότι στο Ξυλόκαστρο το σκεύασμα πωλείται από 31 ως 38 ευρώ. Ο υπεύθυνος για το σκεύασμα από την εταιρεία Bayern κ. Δ. Μαλεβίτης εξηγεί τι συμβαίνει: «Στην Ελλάδα οι τιμές ρυθμίζονται από τα Ταμεία, τα οποία στην περίπτωση των διαβητικών καλύπτουν σχεδόν το σύνολο της δαπάνης» λέει και προσθέτει: «Η χονδρική τιμή του προϊόντος είναι 25 ευρώ, στην οποία προστίθεται 35% κέρδος από τον φαρμακοποιό και 9% ΦΠΑ. Ετσι φτάνει τα 38 ευρώ». Ακόμη τονίζει ότι λόγω των συνεχών επαγγελματικών επισκέψεών του στη Γερμανία γνωρίζει καλά ότι «η τιμή του εκεί είναι πάνω από 40 ευρώ».

Στην κατάψυξη!

«Επισκεφθήκαμε την Ικαρία για ένα δεκαήμερο. Ο ιδιοκτήτης της πανσιόν μάς συνέστησε να επισκεφθούμε το Καρκινάγρι για να φάμε φρέσκο ψάρι» γράφει στο e-mail του ο κ. Ι. Γεωργιόπουλος. «Επειτα από μια κοπιαστική διαδρομή σε χωματόδρομο και πολλές στροφές σε δύσβατα βουνά, φθάσαμε ελπίζοντας να αποζημιωθούμε με φρέσκο ψάρι» λέει και προσθέτει: «Οταν πήγαμε να τα διαλέξουμε, μας επέδειξε πλήρως κατεψυγμένα ψάρια ισχυριζόμενος ότι ήταν κατεψυγμένα των τελευταίων ημερών, τα οποία όμως πωλούσε στην τιμή του φρέσκου». Ο κ. Γεωργιόπουλος θέλει να καταγγείλει το περιστατικό στην αρμόδια αρχή, η οποία δεν είναι άλλη από τη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή (http://www.efpolis.gr/content/contact.asp), που ανήκει στο υπουργείο Ανάπτυξης. Ακόμη, καλό είναι οι καταγγελίες να κοινοποιούνται στις καταναλωτικές οργανώσεις όπως η ΕΚΑΤΟ (http://www.ekato.org/gr/complaint.html), το ΚΕΠΚΑ (http://kepka.org/index.php? option=com-contact& Itemid=3), την ΕΚΠΟΙΖΩ (http://www.ekpizo.gr/el/complaint), το ΙΝΚΑ (http://www.inka.gr/) ή το νέο ΙΝΚΑ (http://www.newinka.gr/kataggelies.php?version=gr).
«ΒΗΜΑ» καταγγελιών

Στην προσπάθεια αντιμετώπισης των πληγών του ελληνικού τουρισμού «Το Βήμα» θα δέχεται καθημερινά κάθε σχετική καταγγελία των πολιτών που ταξιδεύουν ανά την Ελλάδα, θα τη διερευνά και, αφού την επιβεβαιώνει, θα τη δημοσιεύει όποτε είναι εφικτό εμπλουτισμένη και με το απαραίτητο ρεπορτάζ, με νέα στοιχεία, πληροφορίες και εξελίξεις. Προκειμένου η συνεννόηση με τους αναγνώστες να είναι ευχερέστερη «Το Βήμα» καθιερώνει ειδικό e-mail για την υποδοχή των καταγγελιών, misvac@tovima.gr, ενώ δυνατότητα επικοινωνίας υπάρχει μέσω φαξ στον αριθμό 211 3658.046 με την ένδειξη «Για τη στήλη των Διακοπών» και μέσω του τηλεφωνικού κέντρου 211 3657.000.

Το ΒΗΜΑ, 27/07/2008 , Σελ.: A40
Κωδικός άρθρου: B15420A402

Ενα ευρώ περιπτερά…

Ενα ευρώ περιπτερά…

Του Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini.gr

«Ρε φιλαράκο, αφού δεν την αντέχεις τη Μύκονο, δεν πας καλύτερα σε κάνα άλλο νησί;». Την απίστευτη ατάκα εκστόμισε το προηγούμενο Σάββατο Μυκονιάτης περιπτεράς(!) σε φίλο μου, επειδή είχε το «θράσος» να τον ρωτήσει «γιατί πουλάει 1,5 ευρώ ένα συνηθισμένο μπουκάλι νερό». Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί, το Σαββατοκύριακο που πέρασε, και ομολογώ δεν έπαθα σοκ μόνον από τις τιμές του νησιού, όσο κυρίως από το ότι υπάρχουν τόσοι χιλιάδες Ελληνες που αδιαμαρτύρητα τις πληρώνουμε. Μας ζήτησαν (και δώσαμε) 38 ευρώ για δύο ομελέτες, ένα καφέ και μια πορτοκαλάδα. Πληρώσαμε 16 ευρώ για μια μικρή πίτσα, 12 ευρώ για μια χωριάτικη και 7 ευρώ για δύο αναψυκτικά. Και το βράδυ σε ένα μπαρ, για δύο απλά ποτά και δύο ακόμη σπέσιαλ (διότι άλλο βότκα – λεμονάδα και άλλο βότκα – φράουλα…) ξέρετε πόσα μας ζήτησαν; 54 ευρώ! (Τα απλά λέει χρεώνονται 12 ευρώ και τα σπέσιαλ 15. Ακόμη το συζητάμε ότι για 4 ποτά πληρώσαμε 18.400 δρχ!)

Το χειρότερο όμως δεν ήταν αυτό. Η σύζυγός μου είχε την ατυχία να ξεχάσει στο συγκεκριμένο μπαρ μια ζακέτα, η οποία δεν είχε τόσο χρηματική, όσο συναισθηματική αξία. Και λέω ατυχία διότι, όταν ύστερα από 10 λεπτά επιστρέψαμε για να την πάρουμε, όχι μόνον δεν την βρήκαμε, αλλά η κοπέλα που μας είχε σερβίρει (τα ποτά των 54 ευρώ) μάς αντιμετώπισε σαν εξωγήινους επειδή πιστεύαμε ότι θα βρούμε στο τραπέζι που καθόμασταν κάτι που ξεχάσαμε. «Δεν την είδα, μάλλον κάποιος θα την πήρε», μας είπε με αφοπλιστική φυσικότητα και χάθηκε στο πλήθος.

Η Μύκονος είναι ένα πανέμορφο νησί, την επισκέπτομαι για λίγο σχεδόν κάθε καλοκαίρι, αλλά έχω πια την πεποίθηση ότι πολλοί από όσους ζουν από αυτήν έχουν χάσει κάθε αίσθηση πραγματικότητας. Ο ξενοδόχος που μας φιλοξενούσε μάς εξομολογείτο ότι το νησί ήδη πληρώνει την απληστία των περισσοτέρων να τα αρπάξουν με κάθε τρόπο μέσα σε δύο μήνες. «Δεν τους ενδιαφέρει αν θα ξαναπάς στο μαγαζί τους, ενώ αν τους κάνεις παρατήρηση σε αντιμετωπίζουν ως παράξενο», μας έλεγε προβλέποντας ότι τα χειρότερα έρχονται…

Ολες τις συζητήσεις στην παρέα μονοπωλούσαν ανάλογα περιστατικά. Φίλοι που αποτόλμησαν να φάνε… ψάρι στη Μύκονο φέτος, μας έλεγαν ότι για ένα φαγκρί, μια μικρή τσιπούρα, μια σαλάτα και δύο κρασιά έδωσαν 320 ευρώ, ενώ άλλοι που επισκέφθηκαν το σικ γιαπωνέζικο πλήρωσαν 600 ευρώ (αυτοί καλά να πάθουν).

Το αστειότερο βέβαια το έμαθα παρεμπιπτόντως. Η Μύκονος, λέει, καθότι εξακολουθεί να λογίζεται από την Πολιτεία ως «παραμεθόριος περιοχή» υπάγεται σε χαμηλότερο ΦΠΑ (13%), για να μπορούν οι Μυκονιάτες να προσφέρουν ελκυστικότερες τιμές στους τουρίστες τους. Θα μου πείτε «αφού, ρε φιλαράκο, δεν την αντέχεις τη Μύκονο, γιατί πηγαίνεις» και δεν θα έχετε άδικο, αλλά δεν ξέρω και ποιος θα την αντέχει σε λίγα χρόνια… kathimerini

Στο ύψος σας, καταναλωτές!

Στο ύψος σας, καταναλωτές!

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου

Είναι καλό να συμφωνούμε, έστω αραιά και πού, έστω σε λίγα θέματα. Δημιουργούμε μια βάση αποδοχής για την αναζήτηση λύσεων. Δυστυχώς, όμως, όταν συμφωνούμε μεταξύ μας δεν προκύπτει τίποτε το θετικό, αφού η «συμφωνία» περιορίζεται στο πόσο άσχημα είναι όλα και πόσο φταίνε όλοι (οι άλλοι) για το πόσο άσχημα είναι όλα. Στα όσα θα υποστηρίξω στη συνέχεια (και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω) πιθανολογώ πως δεν θα πετύχω τη συμφωνία πολλών μεταξύ μας. Ας ξεκινήσω, λοιπόν, με την πλήρη συμφωνία που ένιωσα σε κάτι που διάβασα από τους αναλυτές της διεύθυνσης μελετών της Alpha Bank: «ο καφές στις καφετέριες έχει υψηλότερη τιμή στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε άλλες χώρες, επειδή σε αυτές τις τιμές η ζήτηση στην Ελλάδα είναι υψηλότερη απ’ ό,τι σε άλλες χώρες», γράφουν.

Η διατύπωση μπορεί να σας φανεί έως και απλοϊκή. Επειδή ακριβώς στηρίζεται στον απλούστατο κανόνα διαμόρφωσης των τιμών. Η οποιαδήποτε φιλολογία για τους κερδοσκόπους, το πανάκριβο πετρέλαιο και τα εξωφρενικά ενοίκια των καταστημάτων, απλώς εξηγεί με πιο γλαφυρό τρόπο αυτή την απλή πραγματικότητα: η ζήτηση για καφέδες φανταιζί, που θες δύο ώρες για να ξεπεράσει το πρώτο τους στρώμα, σε τιμές πάνω από 5 ευρώ, παραείναι μεγάλη. Νεολαίοι, γέροντες, συναλλασσόμενοι, σουλατσαδόροι, άεργοι, τουρίστες, κυρίες για ψώνια και τόσοι άλλοι, όλοι ψάχνουν για μια θέση στα πεζοδρόμια των καφενείων. Λογικό είναι να κοστίζει.

Η πληθωριστική επίπτωση αυτής της πραγματικότητας δεν έχει καμία πρακτική σχέση με τις τιμές πετρελαίου. Ακόμη και τα διανυόμενα χιλιόμετρα δεν έχουν ακόμη μειωθεί τόσο δραστικά όσο, για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ούτε οι πωλήσεις Ι.Χ. πολλών κυβικών περιορίζονται, ενώ και οι ουρές στους μεγάλους δρόμους μεγαλώνουν. Τον Ιούλιο, ο τιμάριθμος θα κερδίσει 0,1 από την προσαρμογή των τιμολογίων της ΔΕΗ και θα πάει στο 5 και κάτι τοις εκατό. Θα πήγαινε πιο πάνω, αλλά λίγο τα πιο άφθονα εφέτος οπωροκηπευτικά (που είναι και πιο εύγευστα!) και περισσότερο η αυτοσυγκράτηση των μεγάλων αγορών (που τρόμαξαν όχι από την κυβέρνηση, αλλά μήπως χάσουν την ευκαιρία να μαντρώσουν καλύτερα τους πελάτες τους) μας οδηγούν, για πρώτη φορά στους οκτώ τελευταίους μήνες, σε συγκράτηση του κύματος ανόδου των τιμών.

Δεν θα φτάσω στο σημείο να αθωώσω περισσότερο (αυτή τη στιγμή) το πετρέλαιο, όπως το κάνει με τη δική του εμπειρία, ο Κ. Σταμπολής (βλ. σχόλιο στο www.energia.gr), όπου πάντως δικαίως σημειώνει ότι «η κατανάλωση πετρελαίου ανά παραγωγική μονάδα ΑΕΠ, στις επτά μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες, έχει μειωθεί σχεδόν 100%», ενώ στα καθ’ ημάς αυξάνεται διαρκώς. Ορθώς πάλι οι άνθρωποι της Αlpha σημειώνουν πως «η αύξηση του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος είναι κατά πολύ υψηλότερη από την αντίστοιχη στις χώρες της Ευρωζώνης. Εξίσου λογικά, παρατηρεί ο επικεφαλής της Στατιστικής καθηγητής Κοντοπυράκης γιατί «οι Ελληνες καταναλωτές δεν είναι οι πιο συνειδητοποιημένοι που υπάρχουν». Εξαρτάται από ποιο ύψος βλέπει κανείς τις τιμές! kathimerini

e-μπλόκο στην ακρίβεια

e-μπλόκο στην ακρίβεια
Oι τιμές σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες καταναλωτικών αγαθών στη χώρα μας έχουν φτάσει στα ύψη και οι καταναλωτές βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Ο πληθωρισμός κινείται σταθερά πάνω από το 4%-4,5%, οι τιμές της βενζίνης φτάνουν ακόμα και το 1,4 ευρώ/λίτρο και η κυβέρνηση παρά τις δέσμες μέτρων που υπόσχεται δεν είναι σε θέση να ελέγξει την κατάσταση. Στο περιβάλλον αυτό, ο καταναλωτής φαντάζει αδύναμος να αντιδράσει. Και όμως, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να κάνει για να μειώσει τα έξοδά του, εφόσον σκεφθεί έξυπνα και εκμεταλλευθεί τις δυνατότητες που του δίνονται στο Διαδίκτυο. Το «nDigital» παρουσιάζει sites, ηλεκτρονικά καταστήματα και πρωτοβουλίες που μπορούν να μειώσουν εντυπωσιακά το κόστος των αγορών, αρκεί κανείς να είναι διατεθειμένος να ψάξει λίγο παραπάνω.
Τα φθηνότερα καταστήματα
Ένα από τα πλεονεκτήματα του ηλεκτρονικού εμπορίου είναι ότι μειώνει δραστικά το κόστος των εμπόρων, επιτρέποντάς τους να μεταφέρουν τις μειώσεις αυτές στις τιμές. Αν νομίζετε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει κάνετε μεγάλο λάθος, καθώς τα ηλεκτρονικά καταστήματα, ειδικά στον χώρο των ηλεκτρονικών, προσφέρουν πολύ χαμηλότερες τιμές από μεγάλες αλυσίδες που θεωρούνται οικονομικές. Ορισμένα προϊόντα μάλιστα αξίζει να τα αγοράσει κανείς από το εξωτερικό (κυρίως α πό τις χώρες της Ε.Ε.), όπου θα βρει πολύ καλύτερες τιμές.
Με λίγο ψάξιμο μπορεί κανείς να εντοπίσει τιμές 15%-20% φθηνότερες στο Ίντερνετ από ό,τι σε κλασικά καταστήματα, ενώ ακόμα και στο ίδιο μαγαζί, μια αγορά αν γίνει μέσω Ίντερνετ μπορεί να στοιχίσει μέχρι και 10% φθηνότερα. Μάλιστα, για αγορές άνω των 45-50 ευρώ, η μεταφορά γίνεται δωρεάν από τα ηλεκτρονικά καταστήματα, ενώ επιπλέον γλιτώνει κανείς χρόνο. Αξιέπαινη είναι και η προσφορά των εταιρειών Ρizzafan (www.pizzafan.gr) και Domino΄s Ρizza (www.dominos.gr) οι οποίες προσφέρουν έκπτωση έως και 30% στις παραγγελίες που γίνονται μέσω Ίντερνετ.
Ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι μπορεί κανείς εύκολα, χάρη στις ειδικές μηχανές αναζήτησης, να βρει ποιο κατάστημα πουλάει φθηνότερα συγκεκριμένα είδη. Για αγορές από την Ελλάδα, μπορεί κανείς να ανατρέξει στο www. skroutz.gr, μηχανή αναζήτησης που συγκρίνει τιμές από δεκάδες ελληνικά ηλεκτρονικά καταστήματα. Για αγορές από το εξωτερικό υπάρχουν δεκάδες αντίστοιχες μηχανές, με πιο γνωστές τις ΡriceScan.com, Κelkoo.co.uk, LastΜinute.com και ΡriceGrabber.com.
Οι τιμές στα βενζινάδικα
Μπορεί να μην είναι δυνατόν να αγοράσει κανείς βενζίνη για το αυτοκίνητο ή τη μηχανή μέσω Ίντερνετ, είναι εφικτό όμως να γνωρίζει τις τιμές και να επιλέγει το πιο οικονομικό βενζινάδικο. Μια επίσκεψη είτε στο site που έχει αναπτύξει το υπουργείο Ανάπτυξης (www. ypan. gr/flash-fuel/), είτε στο ανεξάρτητο www. gasprice. gr δίνει πληροφορίες για τις τιμές που μπορεί να βρει κανείς στα βενζινάδικα της γειτονιάς του και να συγκρίνει. Επιπλέον, υπάρχει ενημέρωση σχετικά με πρατήρια βενζίνης στα οποία έχουν επιβληθεί πρόστιμα για νοθεία ή άλλες παραβάσεις.
Ειδικά το gasprice.gr είναι μια απόδειξη του τι μπορεί να κάνει ο καλά ενημερωμένος και ενεργός καταναλωτής όταν το κράτος δεν προχωρά σε έλεγχο της ακρίβειας. Πρόκειται για μια συμμετοχική προσπάθεια καταπολέμησης της ακρίβειας στον χώρο των καυσίμων, με τα μέλη του site να αναλαμβάνουν να καταχωρίζουν τιμές, να κάνουν προτάσεις και παρατηρήσεις.
Εισιτήρια και διακοπές
Τώρα που πλησιάζουν οι διακοπές και όλοι ψάχνουν αν δουν πώς θα μπορέσουν να βρουν οικονομικές λύσεις, καθώς οι τιμές έχουν γίνει απλησίαστες, το Ίντερνετ είναι απαραίτητο εργαλείο. Ειδικά στον χώρο των αεροπορικών και των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων χρειάζεται αρκετό ψάξιμο, γιατί με μια σχετική ευελιξία μπορεί κανείς να βρει τιμές ακόμα και 20% φθηνότερες.
Για τα αεροπορικά εισιτήρια πολύ χρηστικό και αξιόπιστο είναι το site Αirtickets.gr με σύγκριση δρομολογίων από πολλές εταιρείες. Στο σημείο αυτό δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και το site της ΕasyJet, της μοναδικής εταιρείας χαμηλού κόστους που συνδέει την Ελλάδα με αρκετές χώρες του εξωτερικού σε άκρως ελκυστικές τιμές. Για εισιτήρια πλοίων στις ελληνικές θάλασσες και την Αδριατική μπορεί κανείς να τσεκάρει τα greekferries.gr και openseas.gr και να πραγματοποιήσει ακόμα και αγορές online, επιλέγοντας την καλύτερη τιμή.

Τα εισιτήρια της Μαντόνα(ς)…

Τα εισιτήρια της Μαντόνα(ς)…

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη

Η Μαντόνα προφανώς είναι ένα πολύ μεγάλο όνομα στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα και οι λάτρεις, τι να πω τώρα, της μουσικής της, μα η μουσική είναι το λιγότερο, ας πω καλύτερα οι λάτρεις του «φαινομένου Μαντόνα» έσπευσαν να εξαντλήσουν τα εισιτήρια από την πρώτη μέρα της διάθεσής τους. Και μιλάμε για 35-40 χιλιάδες εισιτήρια, τόση είναι η χωρητικότητα του Ολυμπιακού Σταδίου.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι τη μεγαλύτερη ζήτηση παρουσίασαν τα ακριβά εισιτήρια, των 250 ευρώ παρακαλώ, 85.000 παλιές ελληνικές δραχμές, αυτά εξαντλήθηκαν πρώτα. Εξίσου εντυπωσιακό το γεγονός ότι η εμφάνιση της κ. Μαντόνα στη χώρα μας είναι η ακριβότερη από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Πολλοί το αποδίδουν στην αισχροκέρδεια της εταιρείας που ανέλαβε τη διοργάνωση. Αλλά ποια αισχροκέρδεια όταν τα εισιτήρια εξαντλούνται σε μερικές ώρες; Εστω αισχροκέρδεια της εταιρείας, αλλά και εμείς προσφερόμεθα ευχαρίστως σε αυτήν. Το πιο πιθανό είναι ότι, παρά τη λιτότητα και την ακρίβεια, κάπου υπάρχουν άφθονα χρήματα (και αλλού καθόλου). Και όχι μόνο αυτό αλλά… μάθανε και οι γύφτοι ότι έχουμε χρήματα και ευχαρίστως τα διαθέτουμε…

Δεν το διαπιστώνουμε μόνο από την εμφάνιση της κ. Μαντόνα. Προχθές μου έλεγε φίλος ότι πήγε σε μια «οργανωμένη πλαζ», με είσοδο 15 ευρώ το άτομο. Και βρήκε ουρά, πρωί του Σαββάτου, τουλάχιστον πεντακοσίων «οργανωμένων» κολυμβητών που περίμεναν με υπομονή να καταβάλουν τα 15 ευρώ.

Αλλά έχω και τρίτο παράδειγμα. Ο μανάβης της γειτονιάς μου, Παναθηναϊκός μεν αλλά και φίλος, έφερε τις προάλλες μια εντυπωσιακή παρτίδα από αχλάδια, εξαιρετικές κοντούλες. Παραξενεύτηκα που τα χώρισε σε τρεις κατηγορίες με διαφορετικές τιμές. Μία με αχλάδια σχετικώς μικρά, μια δεύτερη με μεσαίου μεγέθους και μέση τιμή και μια τρίτη με ωραία μεγάλα αχλάδια και τιμή 10 ευρώ το κιλό. Βρήκα πολύ λογική αυτή τη διαβάθμιση της τιμής ανάλογα με το μέγεθος. Τον ρώτησα όμως: «Αυτά τα ακριβά πώς θα τα πουλήσεις; Ολοι θα προτιμήσουν τα άλλα, τα φθηνότερα γιατί είναι και πολύ καλά». Κάνεις λάθος, μου λέει. Ολοι προτιμούν τα ακριβότερα και αυτά φεύγουν πρώτα.

Τι συμβαίνει; Η ακρίβεια είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Αλλά και η ροπή μας στο ακριβό, όταν προσδοκούμε κάποια ιδιαίτερη ευχαρίστηση ή άνεση ή ακόμα και επίδειξη, είναι επίσης γεγονός. Ο καφές προσφέρεται 1,5 έως 2 ευρώ αλλά και προς 4-6 ευρώ. Η προτίμησή μας στρέφεται σαφώς προς τη δεύτερη κατηγορία για πολλούς λόγους που δεν είναι της ώρας να τους αναλύσουμε. Αν η ροπή αυτή είναι αληθινή, όπως πιστεύω, τότε καταρρέουν όλες οι θεωρίες, αριστερές και νεοφιλελεύθερες, για τη λιτότητα και την ακρίβεια.

Ρωτάω συναδέλφους του Οικονομικού Τμήματος και μου δίνουν μια απάντηση μάλλον κυνική: «Εκεί που υπάρχουν λεφτά, το καλό προϊόν δεν γνωρίζει ανταγωνισμό και κανείς πελάτης δεν πηγαίνει λίγο πιο κάτω για να βρει το ίδιο προϊόν λίγο φθηνότερο. Αγοράζει αυτό που ήδη κατέχει μια θέση στις συνήθειές του». Το κομβικό σημείο σε αυτή την κυνική απάντηση νομίζω ότι είναι η φράση «εκεί που υπάρχουν χρήματα». Τι συμβαίνει όμως «εκεί που δεν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν αρκετά για να συντηρήσουν ροπές και συνήθειες».

Τα παραδείγματα που ανέφερα σημαίνουν ότι σε ορισμένες «περιοχές» υπάρχουν περισσότερα χρήματα από όσα υποθέτουμε και αυτά επιτρέπουν να διατηρήσουμε τη φυσική ροπή στο «καλό και ακριβό». Σε άλλες «περιοχές» όμως δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα. Και εκεί βρίσκεται όλο το πρόβλημα της λιτότητας και της ακρίβειας. Και είναι σοβαρό από κάθε άποψη, κοινωνική ή πολιτική…. kathimerini

η ελληνική κοινωνία είναι ανίκανη να πιέσει τις επιχειρήσεις

Αθεατη Οψη

Συν Αθηνά…

Tου Λουκα Γ. Κατσωνη

Την περασμένη εβδομάδα είδε το φως της δημοσιότητας μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα (από την MRB Hellas για το Ινστιτούτο Επικοινωνίας), σχετικά με αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται «εταιρική κοινωνική ευθύνη». Το ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τον γράφοντα, δεν εστιάζεται στη θετική πλευρά των αποτελεσμάτων της έρευνας, δηλαδή στο πόσο βελτιώνεται η κοινή αντίληψη για τον ενεργό ρόλο που μπορεί να παίξουν οι επιχειρήσεις στην κοινωνική προστασία και προαγωγή, αλλά στα αρνητικά, δηλαδή στον βαθμό αδιαφορίας των πολιτών για τις επιχειρηματικές πρακτικές και την θολή αντίληψή τους για την παρέμβαση που πρέπει να έχουν οι κάθε είδους εταιρείες.

Για παράδειγμα, είναι εντυπωσιακό ότι το 62,1% των ερωτηθέντων δεν έχει καμία γνώση ή άποψη (η… γνωστή απάντηση ΔΞ/ΔΑ, Δεν Ξέρω/Δεν Απαντώ) για ποια ζητήματα θα έπρεπε να θεωρούνται απόλυτα υπεύθυνες οι εταιρείες. Θέματα όπως η καλή ποιότητα των προϊόντων, ο σεβασμός στο περιβάλλον, η αξιοπιστία, η μείωση των τιμών ή το σωστό επίπεδο των τιμών φαίνεται ότι δεν εμπίπτουν για τους περισσότερους στις εταιρικές υποχρεώσεις. Ακόμα λιγότερο, ο σεβασμός στο καταναλωτικό –και όχι μόνο– κοινό, η σωστή εξυπηρέτηση, ο σεβασμός προς τους υπαλλήλους, η αποφυγή της φοροδιαφυγής…

Κατά ποσοστό 60,2% οι ερωτηθέντες δηλώνουν ότι δεν σκέφθηκαν να επιβραβεύσουν μια εταιρεία, η οποία δρα με κοινωνικά υπεύθυνο τρόπο, αγοράζοντας τα προϊόντα της ή μιλώντας θετικά γι’ αυτήν. Κατά ποσοστό 41,1% δεν σκέφθηκαν ούτε το αντίθετο. Να τιμωρήσουν, δηλαδή, μια ανεύθυνη επιχείρηση, σταματώντας τις αγορές των προϊόντων της ή μιλώντας επικριτικά γι’ αυτήν. Η εικόνα καθίσταται χειρότερη αν συνυπολογίσει κανείς ότι το υπόλοιπο ποσοστό απαντά είτε ότι πράγματι επιβράβευσε ή τιμώρησε μια επιχείρηση, είτε ότι το σκέφτηκε μεν, αλλά δεν το έπραξε. Αρα, το συνολικό ποσοστό της αδιαφορίας είναι μεγαλύτερο.

Η αδιαφορία αυτή, μάλιστα, δηλώνεται ανενδοίαστα. 34,1% των ερωτηθέντων δηλώνουν αδιάφοροι για την κοινωνική υπευθυνότητα των επιχειρήσεων και 22,1% «μάλλον αδιάφοροι». Από τους υπόλοιπους, 17,7% θεωρούν εαυτούς «παρορμητικούς» (δηλαδή μη ανήκοντες σε κάποια σταθερή κατηγορία, αλλά δρώντες κατά περίπτωση), 8,8% «μάλλον συνειδητοποιημένους» και 16,2% «συνειδητοποιημένους». Δεν προκαλεί απορία, λοιπόν, το γεγονός ότι το 53% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι «η κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργήσει νόμους που θα υποχρεώνουν τις εταιρείες να εργαστούν για μια καλύτερη κοινωνία, έστω κι αν αυτό οδηγούσε σε υψηλότερες τιμές προϊόντων και λιγότερες θέσεις εργασίας»! Κατά το ίδιο ποσοστό (53%) οι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι «οι μεγάλες εταιρείες ΔΕΝ θα έπρεπε να εμπλέκονται άμεσα στην επίλυση των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων στην κοινωνία μας». Προφανώς, διότι αυτά θα πρέπει να τα επιλύσει η πολιτική διαδικασία.

Τα ανωτέρω παρατιθέμενα ευρήματα είναι μάλλον αρκετά για να δείξουν γιατί η ελληνική κοινωνία είναι ανίκανη να πιέσει τις επιχειρήσεις να γίνουν ανταγωνιστικές, είτε σε επίπεδο τιμών είτε σε επίπεδο ποιότητας. Εξηγούν, επίσης, γιατί όλες οι προσπάθειες για μποϊκοτάζ προϊόντων στη χώρα μας έχουν καταρρεύσει. (Η μόνη φορά που πέτυχε μποϊκοτάζ στην Ελλάδα ήταν το 1995 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέβαλε εμπάργκο στα Σκόπια και οι Ολλανδοί είχαν την έμπνευση να αντιτεθούν στην απόφαση αυτή. Τα ολλανδικά προϊόντα έπαψαν διά μιας να ενδιαφέρουν σύμπαντες τους Ελληνες).

Παραδόξως, τη δυσφορία των καταναλωτών –είτε για τις υψηλές τιμές είτε για την κακή ποιότητα των προϊόντων– συγκεντρώνει παραδοσιακά η εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία ευκόλως θεωρείται υπεύθυνη για τα πάντα. Την επανάληψη του φαινομένου αυτού βλέπουμε και τώρα, πρώτα με τον πανικό που σκόρπισε σε πολίτες και κυβερνητικά κλιμάκια η (μάλλον μικρής εμβέλειας) υπόθεση του νοθευμένου ηλιέλαιου, αλλά και η γνήσια αγωνία των αρμόδιων κυβερνητικών παραγόντων να παρέμβουν στην αγορά, προκειμένου να συγκρατηθούν ή και να μειωθούν οι τιμές.

Οι πολίτες, στο μεταξύ, δεν παρεμβαίνουν, περιμένοντας την κατάσταση να αλλάξει μέσω της διαπραγμάτευσης μεταξύ επιχειρήσεων και κυβέρνησης. Καταναλωτικό κίνημα δεν υπάρχει.

Στο κλίμα αυτό, καθίσταται μάλλον απαισιόδοξη κάθε πρόβλεψη για το μποϊκοτάζ στο «ακριβό γάλα, με τιμή πάνω από 1 ευρώ το λίτρο», που επιχειρεί η ομοσπονδία των καταναλωτικών οργανώσεων από 19 ώς 24 Ιουνίου.

Ομως, όσο οι πολίτες παραμένουν απαθείς για την προστασία των συμφερόντων τους και περιμένουν από τους πολιτικούς να τους λύσουν τα κάθε είδους προβλήματα, το οικονομικό και εμπορικό οικοδόμημα στην Ελλάδα θα παραμένει στρεβλό και οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί θα υποφέρουν.

Το μποϊκοτάζ και οι τιμές

Το μποϊκοτάζ και οι τιμές
Γρηγόρης Νικολόπουλος

Από μεθαύριο Δευτέρα, η Ενωση καταναλωτών έχει προαναγγείλει ένα μποϊκοτάζ στο φρέσκο γάλα. Ζητεί από τους καταναλωτές να μην αγοράσουν φρέσκο γάλα για πέντε ημέρες ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την υψηλή τιμή του. Η Ενωση κάνει πολύ καλά. Το ζήτημα είναι τι θα κάνουν οι καταναλωτές. Δυστυχώς στην Ελλάδα, οι καταναλωτές δεν αντιδρούν. Ενώ τα χρήματα δεν τους φτάνουν, δεν μειώνουν την κατανάλωσή τους, δεν συμμετέχουν στα μποϊκοτάζ και τα περιμένουν όλα από τον από μηχανής Θεό διότι ξέρουν ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει τίποτα. Το μόνο που κάνουν είναι να γκρινιάζουν και να απειλούν, αλλά τελικά και τα προϊόντα αγοράζουν και τους ανίκανους πολιτικούς ψηφίζουν και ξαναψηφίζουν επί δεκαετίες.

Η κερδοσκοπία στην Ελλάδα έχει πάρει διαστάσεις μαζικής απάτης. Οταν γίνεται μια απάτη, υπάρχουν δύο μέρη. Ο απατεών και το θύμα. Οσο οι επιχειρήσεις βλέπουν ότι οι καταναλωτές αγοράζουν τα προϊόντα τους – όσο ακριβά και αν είναι- τόσο θα αυξάνουν τις τιμές. Οι καταναλωτές όμως, τα θύματα δηλαδή, δεν έχουν καταναλωτική συνείδηση. Σαν πρόβατα επί σφαγή οδηγούνται καθημερινά στα ίδια ακριβά σουπερμάρκετ και αγοράζουν τα ίδια ακριβά προϊόντα. Στις αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης οι επιχειρήσεις τρέμουν τα μποϊκοτάζ που οργανώνονται από τις ενώσεις καταναλωτών. Ξέρουν ότι το σύνολο του πληθυσμού θα συμμετάσχει και ότι η ζημιά που θα υποστούν θα είναι μεγάλη. Φροντίζουν λοιπόν να αποφεύγουν τις ακρότητες στις τιμές διότι αντί για κέρδος θα έχουν τελικά ζημιά. Βεβαίως στις χώρες αυτές και το κράτος λειτουργεί καλύτερα. Οι έλεγχοι είναι διαρκείς, οι ποινές αυστηρές και ο ανταγωνισμός λειτουργεί. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν τα καρτέλ ούτε λαδώνονται οι ελεγκτές και οι πολιτικοί. Λειτουργούν οι δημοκρατίες σε όλα τα επίπεδα και ο βαθμός αντίδρασης των καταναλωτών στην κερδοσκοπία αντικατοπτρίζει και το επίπεδο δημοκρατίας που υπάρχει στις χώρες αυτές.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι πολιτικοί δεν θέλουν να κάνουν τίποτα, θα έπρεπε οι καταναλωτές να αμυνθούμε μόνοι μας. Η συμμετοχή λοιπόν στα μποϊκοτάζ των καταναλωτικών ενώσεων είναι στοιχειώδης υποχρέωση του κάθε καταναλωτή. Και καλά θα κάνουν οι ενώσεις καταναλωτών να προχωρούν συχνότερα και μεγαλύτερης διάρκειας μποϊκοτάζ και να υιοθετήσουν μάλιστα πιο ακτιβιστικές δράσεις προκειμένου να προστατεύσουν και κυρίως να αφυπνίσουν τους απαθείς και γκρινιάρηδες καταναλωτές.

Οσον αφορά την κυβέρνηση, οι δικαιολογίες περί ελεύθερης διαμόρφωσης των τιμών και αδυναμίας παρέμβασης είναι σαθρές. Αν θεωρεί ότι την ενοχλεί το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, μπορεί να λύσει το θέμα εξωθεσμικά. Πίσω από τις επιχειρήσεις που κερδοσκοπούν, υπάρχουν φυσικά πρόσωπα, δηλαδή συγκεκριμένοι επιχειρηματίες. Οι επιχειρηματίες αυτοί υπόκεινται στους νόμους όπως όλοι μας, αλλά δεν τους εφαρμόζουν διότι απλούστατα λαδώνουν με μεγάλα ποσά τις κρατικές υπηρεσίες και παρανομούν. Μπορεί όμως αν θέλει η κυβέρνηση να καλέσει τον τάδε επιχειρηματία του χώρου των τροφίμων ή τον δείνα ιδιοκτήτη σουπερμάρκετ και να τους σφυρίξει κάτι στο αφτί σχετικά με τις παράνομες βίλες τους των 2.000 τετραγωνικών στη Μύκονο και σε άλλα κοσμικά θέρετρα. Μπορεί επίσης πολύ εύκολα να πιέσει τις πολυεθνικές που πουλάνε 70% ακριβότερα στην Ελλάδα, ακόμη και να τις πάει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Καμία κυβέρνηση δεν είναι ανίσχυρη. Απλώς οι δικές μας δεν θέλουν να κάνουν κάτι.

gnikolo@dolnet.gr

Γιατί στην Ελλάδα λέμε το ψωμί ψωμάκι

Γιατί στην Ελλάδα λέμε το ψωμί ψωμάκι
Το μέγεθος της κερδοσκοπίας αποκαλύπτει έρευνα σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες
Δ. ΧΑΡΟΝΤΑΚΗΣ

Τ ο γάλα, το γιαούρτι και το αλεύρι πωλούνται ακριβότερα στην Ελλάδα απ΄ ό,τι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Συγκεκριμένα, το 1 λίτρο φρέσκο γάλα πωλείται στη χώρα μας προς 1,38 ευρώ, ενώ η τιμή του στις άλλες χώρες κυμαίνεται από 0,99 ως 1,1 ευρώ. Επίσης, για το 1 κιλό αλεύρι η τιμή στην ελληνική αγορά είναι 1,6 ευρώ, ενώ στις υπόλοιπες κυμαίνεται από 0,49 ως 1,09 ευρώ. Τα στοιχεία προκύπτουν από έρευνα των ίδιων των επιχειρηματιών που πραγματοποίησε για λογαριασμό τους το Εμπορικό Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας (ΕΒΕΑ) σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες. Το ΕΒΕΑ συμπεραίνει ότι οι έλληνες καταναλωτές αγοράζουν τα καταναλωτικά προϊόντα των πολυεθνικών ομίλων σε τιμές Γαλλίας, αλλά φυσικά πληρώνονται σε τιμές Ελλάδας! Τα αποτελέσματα της έρευνας γνωστοποίησε με επιστολή του στον υφυπουργό Ανάπτυξης κ. Γ.Βλάχο ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ κ. Κ.Μίχαλος. Κι όπως αναφέρει, «οι τιμές των περισσότερων προϊόντων στην ελληνική αγορά βρίσκονται κοντά στον μέσον όρο των άλλων χωρών.Υψηλότερες τιμές παρατηρούνται σε ορισμένα είδη προσωπικής φροντίδας (π.χ.οδοντόκρεμα),στα αναψυκτικά,καθώς και σε συγκεκριμένα συσκευασμένα είδη διατροφής (π.χ.ρόφημα σοκολάτας)» . Τονίζει πάντως ότι «είναι σαφές πως ορισμένες πολυεθνικές στη χώρα μας διακινούν τα προϊόντα τους σε υψηλότερες τιμές απ΄ ό,τι σε άλλες χώρες». «Οι μεγαλύτερες διαφορές φαίνεται να αφορούν τις τιμές των αρτοσκευασμάτων.Η συσκευασία των 500 gr στο ψωμί του τοστ πωλείται προς 2,84 ευρώ στην Ελλάδα,ενώ στο Βέλγιο πωλείται προς 0,78 ευρώ,στην Αυστρία προς 0,55 ευρώ,στη Γαλλία 0,99 ευρώ και στην Ισπανία 1,45 ευρώ.Προκύπτειδηλαδήότι η τιμή του συγκεκριμένου συσκευασμένου ψωμιού στην Ελλάδα είναι από διπλάσια ως πενταπλάσια σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες. Αντιστοίχως,η τιμή της μπαγκέτας των 250 γραμμαρίων είναι 0,65 ευρώ στην Ελλάδα,ενώ στη Γαλλία και στην Ισπανία η αντίστοιχη τιμή είναι 0,45 ευρώ,δηλαδή κατά 45% περίπου φθηνότερη» συνεχίζει ο κ. Μίχαλος.

Αμφισβήτηση ή παραίτηση;

Αμφισβήτηση ή παραίτηση;

Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Είμαστε διατεθειμένοι να στερηθούμε ή να στερήσουμε από τα παιδιά μας για μια βδομάδα το γάλα; (Στην κρίση των διοξινών οι παιδίατροι έλεγαν ότι μια μικρή αποχή από γαλακτοκομικά δεν βλάπτει την υγεία.) Μάλλον όχι. Δεν θα πεθάνουμε της πείνας (στις τρίτες χώρες, που έχουν μόνο ρύζι, δεν μπορείς να πεις «κάνε μποϊκοτάζ στο ρύζι κι ας κοστίζει τρεις φορές ακριβότερα…»). Ωστόσο δεν μπορούμε να πεισθούμε για τη χρησιμότητα του μποϊκοτάζ. Χλιαρά, ή επιδοκιμάζουμε τις σχετικές πρωτοβουλίες καταναλωτικών οργανώσεων (η ακρίβεια στενοχωρεί πλέον και τον πιο άτσαλο καταναλωτή) και στην πράξη αφήνουμε άλλους να μποϊκοτάρουν, ή αδιαφορούμε, ή πάλι χλευάζουμε. Πόσο πέτυχε το μποϊκοτάζ του Ινστιτούτου Καταναλωτών στα μακαρόνια; Πόσοι δεν αγόρασαν ζυμαρικά από 26 έως 31 Mαΐου; Λίγοι. Μερικές από τις τοποθετήσεις επί τοποθετήσεων στα μπλογκ: «Αν την προηγούμενη και την επόμενη εβδομάδα οι καταναλωτές αγοράσουν τα πολλαπλάσια (κατατρυχόμαστε ακόμη από το κατοχικό σύνδρομο), σιγά να μη χάσουν οι εταιρείες…», «Στις εταιρείες δεν ενδιαφέρουν οι πωλήσεις της εβδομάδας, αλλά του τριμήνου», «Γιατί να μην αγοράσω μακαρόνια που είναι και το πιο φτηνό είδος διατροφής, ασχέτως αν η αύξηση των τιμών στα ζυμαρικά ήταν ανελέητη; Εγώ ποιον ακριβώς θα χτυπήσω ανελέητα; Ας μην κοροϊδευόμαστε!», «Δεν θα κάνω απεργία πείνας εξαιτίας της δικής σας αεργίας. Ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Και αυτό το θέμα, όσο κι αν θέλουν να με κάνουν να το πιστέψω, δεν είναι δική μου ευθύνη», «Λέω αυτή την εβδομάδα να φάω διπλάσια ποσότητα μακαρόνια για να μην αισθάνονται κάποιοι ότι μας κοροϊδεύουν. Διότι στη Ελλάδα και οι καταναλωτικές οργανώσεις δρουν, όπως και οι πολιτικοί. Για το θεαθήναι» …

Το Ελληνικό Κέντρο Καταναλωτών και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Καταναλωτών «Η Παρέμβαση» κήρυξαν σε μποϊκοτάζ στο φρέσκο παστεριωμένο γάλα με τιμή άνω του ενός ευρώ το λίτρο, για την επόμενη εβδομάδα, και δόθηκε μια ακόμη ευκαιρία στους Ελληνες, πλην του να αποκτήσουν καταναλωτική συνείδηση και πρακτική, πρωτίστως να δυσπιστήσουν. Από τις πρώτες αντιδράσεις: «Αρκεί να μην πάνε όλοι σαν ζώα να αδειάσουν τα ράφια των γαλακτοκομικών μια μέρα πριν από το μποϊκοτάζ», «Εκ των προτέρων καταδικασμένη κίνηση, γιατί δυστυχώς απευθύνεται σε Ελληνες κορόιδα που αγνοούν τη δύναμη που έχουν και πληρώνουν αβέρτα». «Το να κάνω εμπάργκο μού θυμίζει πρόταση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Λύσεις μόνο δεν έχουμε, από προτάσεις έχουμε όσες θες», «Και τι θα πίνω, χυμούς, τσάι και καφέ, που τα πουλάνε εταιρείες που έχουν γάλα, οπότε πάλι στην ίδια τσέπη πάνε; Ή να πάρεις Μπάρμπα Στάθη που ανήκει στη Vivartia, που έχει τη Δέλτα, οπότε πηγαίνουν στην άλλη τσέπη. Γενικά είναι ένα μπέρδεμα» …

Ομως το μποϊκοτάζ είναι δοκιμασμένο όπλο στα χέρια του πολίτη. Αποδοκιμάζω, με ένα από τα λιγοστά μέσα που διαθέτω, μια συγκεκριμένη πολιτική, τιμολογιακή ή άλλη, μια συγκεκριμένη εταιρεία, αγορά, χώρα. Στέλνω ένα μήνυμα. Ακόμη κι αν οι περισσότεροι δεν πειθαρχήσουν και ψωνίσουν (άλλωστε, κι αυτοί που δεν ψωνίζουν σήμερα, θα το κάνουν αύριο), το μποϊκοτάζ θέτει το πρόβλημα, σε επιχειρήσεις και κυβερνήσεις. Πιεστικά, εκεί που πονά, στο πορτοφόλι. Τα λεφτά μου τα κάνω ό, τι θέλω. Ανεβάζεις τις τιμές; Δεν αγοράζω (το κάναμε για πρώτη φορά το 1975 στα κρέατα, το 1978 στα τρόλεϊ και τα λεωφορεία, το 1980 στα… ορμονούχα βοδινά, το 1982 στο ψωμί, το 1984 στα ανθυγιεινά σνακ, το 1989 στα οπωρολαχανικά, 1993 στα ολλανδικά προϊόντα λόγω της στάσης της χώρας στο Σκοπιανό κ. ο. κ.). Ενας μαχητικός αυτοαποκλεισμός από την αγορά – μπορούμε να ευτυχήσουμε και χωρίς την επιούσια κατανάλωση. kath

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

Tου Θανου Oικονομοπουλου

Δεν χρειάζονται τελικά ακραίες αντιδράσεις του τύπου «απαλλοτρίωση» προϊόντων από σούπερ μάρκετ και διάθεσή τους, από τους ακτιβιστές, δωρεάν στην κοντινή λαϊκή αγορά, όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα σε ένα χάπενινγκ, που φέρνει στη σύγχρονη εποχή της ακρίβειας κάποια γεύση από τον… Ρομπέν των Δασών. Ούτε είναι ανάγκη κάθε γειτονιά της Αθήνας και των άλλων πόλεων να μετατρέπεται σε σύγχρονο… δάσος του Σέργουντ, όπου θα κρύβονται οι «λαϊκοί ήρωες» που θα αρπάζουν προϊόντα από τα ράφια και θα τα μοιράζουν δωρεάν, σε μια ιδιότυπη πρακτική ανακατανομή του εισοδήματος. Μπορούμε μόνοι μας, όλοι οι καταναλωτές, να δώσουμε το σαφές μήνυμα της αντίδρασης κατά του φαινομένου της ακρίβειας, πίσω από το οποίο σε μεγάλο βαθμό κρύβεται από τη μια η αισχροκέρδεια κάποιων βιομηχάνων και εμπόρων, και από την άλλη η ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα του κράτους…

Υπάρχουν καταναλωτικές ανάγκες (δεν μιλάμε για συνήθειες…) ανελαστικές – σύμφωνοι. Ακόμη και αυτές, όμως, μπορούμε μια χαρά, με σχετικά μικρό «κόστος» να τις περιορίσουμε στο ελάχιστο δυνατόν, να αγοράσουμε λιγότερο δηλαδή ή να τις υποκαταστήσουμε με παρεμφερή είδη, φθηνότερα, προκειμένου να δείξουμε (και, ίσως με τον μόνο τρόπο που «πονάει»!) σε όλο το κύκλωμα παραγωγής – μεταποίησης – εμπορίας, την ενεργό αντίστασή μας στο κύμα ακρίβειας, που ολοένα και διογκώνεται και απειλεί να πνίξει ιδίως τα χαμηλά εισοδήματα (τώρα τελευταία, όχι μόνο δε…) τους έτσι κι αλλιώς «στενούς» οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Παγκόσμιο το φαινόμενο – σύμφωνοι. Μόνο που στην Ελλάδα της υπερβολής και της ασυδοσίας «αβγάτεψε». Το παραδέχθηκε, με κάποια καθυστέρηση και η ίδια η κυβέρνηση που κατέφυγε ετεροχρονισμένη στη «λύση» (για πόσο καιρό – και μετά;) της πάλαι ποτέ χαρακτηρισμένης από την ίδια ως «σαχλαμάρα», «συμφωνίας κυρίων» για τη συγκράτηση των τιμών, το δείχνουν κατά τρόπο αναμφισβήτητο και τα συγκριτικά στοιχεία που δημοσιεύονται, από τα οποία αποδεικνύεται ότι στον τόπο μας οι τιμές ανέβηκαν δυο και τρεις φορές πάνω από τις αντίστοιχες αυξήσεις στην Ε.Ε. Την ίδια ώρα, οι ισολογισμοί τόσο αρκετών παραγωγικών επιχειρήσεων που παράγουν προϊόντα, όσο και αρκετών εμπορικών που τα πωλούν, δείχνουν το… παράδοξο, οι αυξήσεις των κερδών να είναι τριπλάσιες και πενταπλάσιες της αυξήσεως των πωλήσεων. Δεν μπορεί, «κάτι» θα πρέπει να συμβαίνει…

«Κάτι», που είχε κάθε λόγο να ψάξει (αν μη τι άλλο…) η υπεύθυνη και ευαίσθητη πολιτεία, που ναι μεν ομνύει στην «ελεύθερη αγορά», αλλά δεν μπορεί παρά να γνωρίζει πως ακόμη και σ’ αυτή την αγορά η αισχροκέρδεια διώκεται. Δεν το ’κανε η πολιτεία, το ’καναν οι… ευρωπαϊκές στατιστικές αρχές, το ’καναν τα ΜΜΕ της χώρας μας με δικές τους συγκριτικές έρευνες, το ’κανε και το ΕΒΕΑ, που συνέκρινε τις ελληνικές τιμές με τις αντίστοιχες (για τα ίδια προϊόντα, δηλαδή) του Βελγίου, της Αυστρίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας και… «αποκάλυψε» πως (ας αφήσουμε τ’ άλλα) στο γάλα, το αλεύρι, το ψωμί, τα αρτοσκευάσματα, οι… ιθαγενείς πληρώνουμε πολύ ακριβότερα. Το ίδιο συμβαίνει (πάντα κατά την έρευνα του ΕΒΕΑ) σε μια μεγάλη κατηγορία προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών, όπως αναψυκτικά, χαρτιά οικιακής χρήσης, τυριά, είδη καλλωπισμού και προσωπικής υγιεινής κ.ο.κ.

Θα υπάρξουν (υπάρχουν ήδη…) κάποιες «συμφωνίες κυρίων» για πάγωμα, ακόμη και μικρή ποσοστιαία μείωση των τιμών που… ακολουθούν το μεγάλο ανατιμητικό ρεύμα των τελευταίων μηνών. «Μα, αυξάνεις λ.χ. 60% και… μετά «προσφέρεσαι» να μειώσεις τις τιμές κατά 5%;» θα πείτε – επιτέλους, «έστω», κάτι είναι και αυτό. Μόνο που εφόσον όλος ο «δυναμισμός» και η «αποφασιστικότητα» στη λειτουργία του κράτους φαίνεται να εξαντλούνται εδώ, ας αποφασίσουμε να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Πόσω μάλλον που –και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε– για το αχαλίνωτο της αγοράς, ευθυνόμαστε και εμείς οι ίδιοι με την… ανύπαρκτη καταναλωτική συνείδηση!

Γκρινιάζουμε, αλλά… αγοράζουμε πεπόνια χριστουγεννιάτικα, «υποκύπτουμε» στη νοστιμιά του κρητικού χόρτου «σταμναγκάθι» και το χρυσοπληρώνουμε 10 ευρώ το κιλό (όταν το «φτωχότερο» ραδικάκι, κάνει κάτι λιγότερο από το 1/4 της τιμής αυτής!), ντομάτες (κατ’ εξοχήν καλοκαιρινό είδος!) έχουμε στο πιάτο όλο τον χρόνο. Γκρινιάζουμε για την ακρίβεια του κοντινού μας σούπερ μάρκετ αλλά δεν λέμε να… κουνηθούμε λίγες εκατοντάδες μέτρα, ακόμη και λίγα χιλιόμετρα (πόσες φορές την εβδομάδα ψωνίζουμε «μαζικά»; να ψωνίσουμε από το λιγότερο «επώνυμο» σούπερ μάρκετ, που διαπιστωμένα έχει χαμηλότερες τιμές – έστω και για τα είδη μόνο που είναι φθηνότερο…

Να δούμε τα… χαΐρια μας. Τώρα που αποφασίσαμε (βοήθησαν σίγουρα και τα ΜΜΕ) να… θυμώσουμε και να αγανακτήσουμε με την ακρίβεια και τις περιπτώσεις πρόδηλης αισχροκέρδειας, άντε να δούμε πώς θα αντιδράσουμε εκεί που «τσούζει», στην πράξη: η ομοσπονδία των καταναλωτικών οργανώσεων (εν υπνώσει και αυτές όλα τα χρόνια, πάντα… κατόπιν εορτής ξυπνάνε και δραστηριοποιούνται!) μας καλούν να κάνουμε μποϊκοτάζ στην αγορά γάλακτος, από 9 μέχρι 14 Ιουνίου και να ΜΗΝ αγοράζουμε μάρκες που οι τιμές τους είναι πάνω από το 1 ευρώ το λίτρο. Στην τιμή δηλαδή τη λογική (από 0,70 μέχρι 0,92 η τιμή του λίτρου σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις!), που αφήνει περιθώρια κέρδους και για παραγωγούς και για βιομηχανίες και για εμπόρους. Εδώ, σε εμάς, το λίτρο το αγοράζουμε από 0,96 ευρώ (μια «ετικέτα») μέχρι και… 1,65 ευρώ. Στο γάλα με τους… κουμπάρους, τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, τις φοβερές αποκαλύψεις που μας συγκλόνισαν περίπου ένα χρόνο πριν. Για να μας δω – γιατί η γκρίνια μονάχα δεν φθάνει, χρειάζεται και η πράξη! Και όχι μόνο για το γάλα… kath

Τα κούφια μέτρα για την ακρίβεια

Τα κούφια μέτρα για την ακρίβεια

Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini. gr

Η βασική αρετή του λαϊκισμού είναι ότι για κάθε πρόβλημα βρίσκει πάντα έναν ένοχο αντί μιας λύσης. Αν μάλιστα ο ένοχος είναι συνωμοτικός και αόρατος, ακόμη καλύτερα. Ολοι υποπτεύονται αλλήλους και κανείς δεν προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα.

Στα 41 μέτρα για την ακρίβεια που ανακοίνωσε ο κ. Χρήστος Φώλιας, διατύπωσε και μία απειλή: Το υπουργείο Ανάπτυξης θα δημοσιοποιεί τα ονόματα των επιχειρήσεων που κερδοσκοπούν. Μάλιστα! Σε μια χώρα που απαγορεύεται διά νόμου η συγκριτική διαφήμιση, απαγορεύεται δηλαδή η πληροφόρηση των καταναλωτών για τις τιμές των προϊόντων, η πολιτική της ηγεσία σπέρνει κούφιες απειλές περί διαπόμπευσης των επιχειρήσεων που προβαίνουν σε ανατιμήσεις «καθ’ υπερβολήν». Ποιο είναι το επίπεδο της «υπερβολής»; Κανείς δεν ξέρει, αλλά η ανακοίνωση των ονομάτων των κερδοσκόπων είναι υπόσχεση της Πολιτείας. Ισως χρειάζεται για να συμπληρωθεί ο κατάλογος των 41 μέτρων, διότι με ένα λιγότερο η κυβερνητική πολιτική για την ακρίβεια θα ήταν η χαρά των γελοιογράφων. «Αντε και καλά σαράντα», θα σχολίαζαν οι αναιδείς.

Να βοηθήσουμε λοιπόν το υπουργείο Ανάπτυξης στον αγώνα κατά της κερδοσκοπίας και να καταγγείλουμε ότι στο κέντρο της Αθήνας πωλείται φόρεμα Αρμάνι έναντι 4.600 ευρώ! Αυτό κι αν είναι οφθαλμοφανής υπερβολή. Δυο πιθαμές ύφασμα (δεν τα κάνουν πια μεγαλύτερα) κοστίζουν όσο μισό αυτοκίνητο. Το αστείο είναι ότι οι «αισχροκερδείς» δεν κρύβονται. Το διαφημίζουν, με την τιμή να αναγράφεται φαρδιά πλατιά, σε βιτρίνα του Κολωνακίου.

Εκεί πέριξ της πλατείας ο καφές πωλείται προς 3,5 έως 4 ευρώ η τζούρα και για να φάει κάποιος δεν γλιτώνει ούτε με 50 ευρώ κατά κεφαλή. Τι στην ευχή; Δεν πάνε ποτέ στο Κολωνάκι οι υπουργοί για να δουν την ακρίβεια, ώστε να την πατάξουν; Ή έστω να τη διαπομπεύσουν;

Είναι κούφια τα μέτρα για την ακρίβεια που μας πουλάει ο κ. Φώλιας. Κι αυτό επειδή εστιάζονται στα συμπτώματα και όχι στην ασθένεια της εγχώριας αγοράς. Η ασθένεια δεν είναι το ύψος των τιμών, αλλά οι αγκυλώσεις της ελληνικής οικονομίας που τις οδήγησαν εκεί. Δεκάδες μικροί προστατευτισμοί που προσθέτουν κόστος στα προϊόντα και μαύρο χρήμα στην αγορά. Τα επισημαίνει με κάθε ευκαιρία ο κ. Στέφανος Μάνος, από τις στήλες τούτης εδώ της εφημερίδας: Είναι τα κλειστά επαγγέλματα, το απελεύθερο ωράριο, η απαγόρευση της συγκριτικής διαφήμισης, οι φόροι υπέρ τρίτων (παρ’ όλο που σε πλείστες περιπτώσεις οι τρίτοι έπαψαν να υπάρχουν), τα ελλείμματα του Δημοσίου που απορροφούν χρήμα από την αγορά για να το ρίξουν στον πίθο των Δαναΐδων, ο ευνουχισμός της επιτροπής ανταγωνισμού – χίλια δυο, που παρά το γεγονός ότι κάθε ένα ξεχωριστά φαίνεται ασήμαντο, όλα μαζί σωρεύουν την οργή του κόσμου.

Ναι, μπορεί να φταίνε οι τιμές του πετρέλαιου και άλλων πρώτων υλών που δημιούργησαν το τελευταίο σοκ ακρίβειας, αλλά είναι χρόνια τώρα που η ελληνική αγορά παραμένει ακριβότερη από άλλες ευρωπαϊκές. Το σοκ του πετρέλαιου απλώς επιτάχυνε την ασθένεια και έκανε πιο ορατά τα συμπτώματα. Και το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν βλέπει τη λύση. Δεν κατανοεί καν το πρόβλημα.

«Πόλεμος στην ακρίβεια, με πρόχειρες λύσεις

Αθεατη Οψη

«Πόλεμος στην ακρίβεια, με πρόχειρες λύσεις

Tου Λουκα Γ. Κατσωνη

H ιστορία των ανατιμήσεων, της ακρίβειας και της «αισχροκέρδειας» είναι μακρά και παρεξηγημένη στην Ελλάδα. Ομως, τα πράγματα αποχαλινώθηκαν μέσα στην τελευταία δεκαετία, περιέργως, όταν άρχισαν και οι εντονότερες προσπάθειες συγκράτησης του πληθωρισμού, προκειμένου να μπούμε στην Eυρωζώνη.

Οι τότε κυβερνήσεις ανακάλυψαν ότι το κράτος μπορούσε να πιέσει εκείνο το κομμάτι του εμπορίου που στατιστικά παίζει ρόλο στη διαμόρφωση του πληθωρισμού, προκειμένου να επιτευχθούν αποδεκτές από την Ευρωπαϊκή Ενωση επιδόσεις. Τότε, επί υφυπουργείας Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, επετεύχθησαν οι πρώτες Συμφωνίες Κυρίων, οι οποίες είναι μεν άτυπες, δεν παύουν, όμως, (σαν συμφωνίες που είναι) να περιέχουν κέρδος και για τις δύο πλευρές. Δηλαδή, οι μετέχοντες στη συμφωνία από την πλευρά του εμπορίου, διατηρούσαν μεν τις τιμές σε σταθερά επίπεδα, πλην όμως βρήκαν την ευκαιρία να αρχίσουν να συνεννοούνται μεταξύ τους, ώστε από αυτά τα επίπεδα των τιμών να μην ζημιώνεται κανείς, αλλά να επιμερίζεται το κέρδος αναλογικά σε όλους. Κοντολογίς, έφτιαξαν δίκτυο επικοινωνίας και συμφωνούσαν τις τιμές.

Μόλις το ευρώ μπήκε στην καθημερινότητά μας έδωσε μια καταπληκτική ευκαιρία ανατιμήσεων διά της στρογγυλοποίησης, αρχικά χωρίς ουσιαστική επίπτωση στον πληθωρισμό, καθώς το ενιαίο νόμισμα έδρασε στο σύνολο της οικονομίας αντιπληθωριστικά. Οταν κάποια στιγμή (στα τέλη του 2003) λόγω εξωγενών παραγόντων οι τιμές ανέβηκαν πάλι, ο τότε υφυπουργός Κίμων Κουλούρης προσέφυγε επίσης στις Συμφωνίες Κυρίων.

Παράλληλα, φυσικά, εξακολούθησε να λειτουργεί το κύκλωμα συνεννόησης μεταξύ εισαγωγέων τροφίμων, βιομηχανίας τροφίμων και αλυσίδων σούπερ μάρκετ, έτσι ώστε οι μεν τιμές να ελέγχονται οι δε καταναλωτές να είναι εγκλωβισμένοι.

Ομως, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η πολύχρονη επίδραση των «στρογγυλοποιήσεων» στις τιμές, η συγκράτηση των δημοσίων δαπανών και των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ, προκειμένου να μειωθεί το κρατικό έλλειμμα κάτω από το 3% –σύμφωνα με τις επιταγές των Βρυξελλών– σε συνδυασμό με την εκρηκτική άνοδο των τιμών του πετρελαίου και των τροφίμων διεθνώς χάλασε το ελληνικό οικοδόμημα της κατανάλωσης. Οι τιμές ξέφυγαν (καταλήξαμε να είμαστε η πιο ακριβή χώρα της Ευρώπης), ο πληθωρισμός επίσης (ετοιμάζεται για ρεκόρ δεκαετίας), οι πολίτες άρχισαν να δυσανασχετούν στα σοβαρά και η κυβέρνηση να ανησυχεί για την επιβίωσή της.

Και τότε ανακαλύφθηκαν τα «τελεσίγραφα προς τις πολυεθνικές» και τις άλλες εταιρείες που συμμετέχουν στο κύκλωμα του λιανεμπορίου, δηλαδή ενός άλλου επικοινωνιακού τύπου «Συμφωνίας Κυρίων» που θα ισχύουν –φυσικά– πρόσκαιρα. Ταυτόχρονα, μπαίνουν σε εφαρμογή 41 «μέτρα», προκειμένου να τακτοποιηθεί κάπως το εμπόριο, κυρίως στην κατεύθυνση της δημοσιοποίησης στοιχείων που διαμορφώνουν τις τιμές, έτσι ώστε το αρμόδιο υπουργείο Ανάπτυξης και οι πολίτες να μπορούν να έχουν μια σαφέστερη εικόνα.

Είναι προφανές ότι για μία ακόμη φορά επιλέγεται η άμεση και «εύκολη» λύση της χειραγώγησης του εμπορίου από όλες τις πλευρές. Αντί γι’ αυτό, το κράτος (για να μην πούμε η κυβέρνηση…) θα μπορούσε –και θα όφειλε– να έχει προετοιμάσει τις δομές και τους μηχανισμούς, έτσι ώστε να επιβάλλει στην αγορά να λειτουργεί με όρους ανταγωνισμού. Ο ανταγωνισμός οδηγεί στη συμπίεση του κόστους παραγωγής, στη βελτίωση των τιμών διάθεσης των προϊόντων και της ποιότητας των αγαθών. Ετσι, τελικά, ωφελούνται οι καταναλωτές.

Οπως είναι γνωστό σε πολλούς, το νομοθετικό πλαίσιο που επιβάλλει τον ανταγωνισμό στην ελληνική αγορά μπορεί να θεωρηθεί πλήρες εδώ και κάμποσες δεκαετίες. Εκείνο που υπολείπεται (ως συνήθως) είναι οι όροι και οι τρόποι εφαρμογής του. Για παράδειγμα, η Επιτροπή Ανταγωνισμού είναι πανίσχυρη θεωρητικά, παραμένει, όμως, οριακά στελεχωμένη, με μικρή διασύνδεση με άλλες σχετικές κρατικές υπηρεσίες και κάτω από μια μόνιμη καχυποψία για τον ρόλο και τις δυνατότητές της, όχι μόνο από τον επιχειρηματικό κόσμο, αλλά και από τους πολιτικούς που την εποπτεύουν.

Αν, λοιπόν, είχε προηγηθεί μια σοβαρή δουλειά… επανίδρυσης του πλαισίου που επιβάλλει τον ανταγωνισμό στην αγορά, τότε οι τιμές θα είχαν ρυθμιστεί προς τα κάτω, όπως συμβαίνει στα άλλα οργανωμένα κράτη της Ε.Ε. (αλλά αποσπασματικά και στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, όπως λειτούργησε στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και μειώθηκαν δραματικά τα επικοινωνιακά τέλη). Τότε, ο αρμόδιος σήμερα υπουργός κ. Φώλιας δεν θα αναγκαζόταν να προχωρήσει σε ηρωικά «τελεσίγραφα», ούτε να υφίσταται τη δυσαρέσκεια των πολιτών που αισθάνονται καθημερινά την ασφυξία μιας παράλογης ακρίβειας. kath