Του Κωνσταντίνου Ζούλα, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
«Κοστίζει 40 ευρώ για να το φτιάξουν ή 70 ευρώ να πάρουμε καινούργιο. Τι κάνω;». Θα σας εξομολογηθώ εξ αρχής την αμαρτία μου: πριν από τρία χρόνια, δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να διερευνήσω αν μπορεί να επισκευαστεί ένα ηλεκτρικό σκουπάκι κουζίνας. Αλλά καθώς στη γειτονιά άνοιξε ένα σούπερ λουξ κατάστημα «επιδιόρθωσης ηλεκτρικών συσκευών», είπα στη γυναίκα μου «δεν πας να δεις μήπως φτιάχνεται, γιατί μάλλον μπαταρία είναι». Πήγε. Και στο δίλημμα που μας έβαλε το κατάστημα, αυθόρμητα της είπα: «ναι, ας το φτιάξουν, γιατί να πετάξουμε 30 ευρώ για να αγοράσουμε καινούργιο;».
Ελα, όμως, που τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχα φανταστεί. Οταν πήγα να παραλάβω το σκουπάκι, στο ταμείο ανεξηγήτως μου ζήτησαν 55 ευρώ! Την αρχική αμηχανία μου διαδέχθηκε μια ψυχραιμότερη σκέψη. «Μισό λεπτό», είπα στην υπάλληλο, άνοιξα το κινητό μου και στην ιντερνετική μηχανή αναζήτησης έβαλα το μοντέλο του… σκουπακίου. Οταν είδα τα αποτελέσματα, βγήκα από τα ρούχα μου. Το ίδιο ακριβώς σκουπάκι πωλείτο ολοκαίνουργιο στον «Κωτσόβολο» έναντι 58 ευρώ. Αναφέρω εσκεμμένα το όνομα του καταστήματος, διότι όχι μόνον έδινε τη χαμηλότερη τιμή, αλλά έτυχε να βρίσκεται μεσοτοιχία με το κατάστημα «επιδιόρθωσης» στο οποίο βρισκόμουν. Μην τα πολυλογώ, αφού εκτός εαυτού έριξα ένα τρικούβερτο καβγά με τον επικεφαλής των επιδιορθωτών, έδωσα εντολή να μου το ξαναχαλάσει και να έχω ο ίδιος τη χαρά να το πετάξω εις το πυρ το εξώτερον.
ΟΛΟ το άρθρο εδώ